Een Bescheiden Voorstel

Datum: 11 maart 2004 | Printerversie
<<< Terug naar Index

Ongewoon denken over gewone ervaringen
Geïnspireerd door een citaat toegeschreven aan Albert Einstein:
“ De problemen van vandaag kunnen niet op hetzelfde denkniveau opgelost worden als waarop ze gecreëerd zijn.”

 

Waarom ben ik zoals ik ben? – Een driedelige serie

Deel 3 – De lidtekens van Emotionele Wonden genezen

Waarom blijf ik, ondanks het feit dat ik emotionele wonden heel (deel 2 van deze serie), reageren op de stimulus-reactie reflexen of triggers die door de wonden zijn gecreëerd? Zelfs na succesvolle heling, reageer ik nog steeds op situaties die verband houden met de emotionele wond. Dat lijkt niet eerlijk, hè? Ik ben er mee bezig geweest, heb al dat werk gedaan om te helen, en toch voel ik me alsof het niet echt geheeld is. Dit gebeurt bij veel mensen, niet alleen bij mij. Zoveel mensen nemen aan dat het helingsproces (wat het ook was) geen “effect heeft gesorteerd”, dus herhalen ze het proces (of een ander) steeds weer opnieuw, maar met dezelfde herhaling van onevenwichtige emoties, angst en vrees. Wat is er aan de hand?

De oorzaak dat de heling niet lijkt te hebben gewerkt ligt in een ander aspect van de leertheorie. Het is ook een verschijnsel waar een aantal helingsprocessen geen rekening mee houdt, dus lijkt het alsof het proces niet heeft gewerkt terwijl het dat in werkelijkheid wel deed. Toen ik hier achter kwam, wist ik dat mijn heling geslaagd was MAAR dat er nog een andere stap nodig was naast het helen van de wond. Ik noem dat “genezing”.

In deel 2 (Hoe Emotionele Wonden te Helen), vergeleek ik het emotionele helingsproces met het fysieke helingsproces dat verbonden is aan een verwonding die resulteert in een fysieke wond. Bedenk wel dat wanneer een fysieke wond heelt, er vaak een lidteken achterblijft. Soms vervaagt het lidteken na verloop van tijd maar soms blijft het een leven lang zichtbaar tenzij het wordt verwijderd. Geheelde emotionele wonden hebben eveneens lidtekens. En hier komt de leertheorie weer om de hoek kijken.

Een van de beste manieren om te begrijpen wie wij als mensen zijn, is denk ik om ervan uit te gaan dat wij vier “lichamen” hebben: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel. Wanneer een wond is aangebracht in het spirituele lichaam via een van de andere drie lichamen (of een combinatie daarvan), wordt een overeenkomstige trigger gecreëerd in het mentale lichaam (geest of ego). In een succesvol helingsproces wordt het spirituele lichaam hersteld, maar de trigger in het mentale lichaam bestaat nog steeds (en mogelijk ook in het fysieke lichaam). Er blijft een lidteken in het spirituele lichaam en wanneer dat wordt aangeraakt, brengt dat een stimulus-reactie reflex teweeg in mijn mentale lichaam en heb ik het “gevoel” alsof de wond nooit geheeld is.

Als kind werd ik vaak emotioneel gewond doordat ik bekritiseerd werd en dus ontwikkelde ik een stimulus-reactie reflex voor kritiek door in de verdediging te gaan wanneer ik werd bekritiseerd. Ik heb deze wond enige tijd geleden geheeld; maar, ik ga nog steeds de verdediging in wanneer ik word bekritiseerd. Was ik niet geheeld? Ik dacht van niet. Dus herhaalde ik het helingsproces, maar toen ik de gebeurtenissen herleefde die de wond oorspronkelijk hadden veroorzaakt, was er niets. Ik had de emoties met liefde losgelaten, geaccepteerd wat er was gebeurd als onderdeel van mijn pad, de mensen vergeven die erbij betrokken waren, en ik was dankbaar voor de ervaring. Kortweg, ik had alles op de “juiste” manier gedaan, waarom ging ik dan de verdediging in als ik werd bekritiseerd?

De kritiektrigger in mijn mentale lichaam was springlevend. Uiteindelijk begreep ik dat helen op spiritueel niveau niet resulteert in het uitschakelen van de reflex! De twee, ofschoon aan elkaar gerelateerd, zijn niet met elkaar verbonden. De reflex zal blindelings reactie blijven geven wanneer de juiste stimulus zich voordoet – in mijn geval de verdediging ingaan (reactie) wanneer ik word bekritiseerd (stimulus). Wow – dit was echt een openbaring.

Dit verschijnsel werd voor het eerst herkend in het begin van de 20e eeuw toen de Russische wetenschapper en Nobel prijswinnaar Ivan Pavlov experimenteerde met het voeden van honden en dat vergezeld deed gaan door een klingelende bel. De honden ontwikkelden een stimulus-reactie reflex door te kwijlen wanneer zij de etensbel hoorden. Pavlov belde dan zonder de honden te voeden, en toch kwijlden ze. Men zou kunnen denken dat zij er snel mee op zouden houden als er geen gemakkelijke lunch verscheen, maar Pavlov ontdekte dat de honden doorgingen met kwijlen lang nadat hij ophield ze eten te geven als de bel ging. Goed, je zou kunnen zeggen dat mensen geen honden zijn en dat we een vrije wil en keuze hebben. Ja, dat hebben we, MAAR vrije wil en keuze werken op het bewuste, mentale niveau; de stimulus-reactie reflexen werken op het onderbewuste, mentale niveau, dus in dat opzicht worden we op dezelfde manier gevoed als de beroemde honden van Pavlov.

Dit leek me allemaal een beetje onrechtvaardig toen ik begreep dat de “lidtekens” van geheelde emotionele wonden nog steeds de oude gevoelens teweegbrachten die ik vóór de heling had. Wat had ik gewonnen door het helingswerk te doen? Het leek zinloos. Door het helingproces bereikte ik dat de oorzaak van mijn defensief gedrag als ik werd bekritiseerd, verwijderd was. Nu had ik de basis om eindelijk een nieuw script te schrijven voor de reflex. Dat betekende werk, en het was niet alleen mogelijk maar heel erg de moeite waard om het tot stand te brengen. Wat ik moest doen om het lidteken te “genezen” was werken op het mentale niveau waar de reflex nog springlevend was. Mijn spirituele lichaam was in orde; het was mijn vervelende mentale lichaam waaraan nog gewerkt moest worden.

Hoe genees ik het lidteken zodat de reflex verdwijnt? Ik LAV het! (LAV wordt in het Engels net zo uitgesproken als “love” wat liefde betekent.)

LAV is een letterwoord voor “Liefde, Acceptatie, Vergeving”. Voordat ik LAV kan gaan toepassen moet ik eerst een gewoonte aanleren om LAVen mogelijk te maken. Dat is gewoon je bewust te worden wanneer de stimulus-reactie reflex wordt getriggerd. Dat mag eenvoudig klinken maar het kan wat moeilijker zijn dan het misschien lijkt. Als ik niet ga leren beseffen dat er op een oude knop wordt gedrukt, zal ik gehuld blijven in de oude emoties die teweeggebracht werden als ik werd bekritiseerd of wat dan ook. Ik zal niet de tegenwoordigheid van geest hebben om LAV of een andere techniek toe te passen om de reflex te temperen.

Besef wordt mogelijk gemaakt door alertheid. Om alert te zijn doe ik alles wat nodig is. Mij werd verteld “alertheid” tot een soort mantra te maken en die elke dag steeds maar weer te herhalen totdat mijn geest inderdaad alert is. Een andere, algemeen gebruikte techniek is om het woord “alertheid” op een spiegel te schrijven waar ik elke dag in kijk; en nog een andere techniek is het woord te gebruiken als deel van een computerwachtwoord. Als ik me op verschillende manieren aan het woord bloot stel, zal ik alert worden. Zodra ik alert ben op de mogelijkheid dat oude reflexen aanwezig zijn, kan ik, als er een naar boven komt, het bewustzijn inroepen en gaan LAVen.

Liefde is een zaak van niet oordelen over mezelf omdat er een reactie teweeggebracht is – liefde gaat over het beseffen dat ik van de wond geheeld ben. Acceptatie is gewoon toestaan dat de gebeurtenis en de trigger iets teweegbrengen wat gewoon gebeurde en wat geen “betekenis” heeft – acceptatie is het loslaten van de teweegbrengende gebeurtenis. Vergeving is de erkenning dat ik niet onrechtvaardig behandeld ben door degene die de reactie teweegbracht of op mijn knop drukte – vergeving is niemand de schuld geven.

LAV omvat alle delen: mezelf door liefde, de teweegbrengende gebeurtenis door acceptatie, en de persoon die de reactie teweegbracht door vergeving. LAV moet vaak herhaald worden om het lidteken te genezen. Zoals bij de meeste waardevolle inspanningen in het leven, is doorzetting de sleutel. Vergeet niet dat alertheid bewustzijn mogelijk maakt, en dat bewustzijn LAV ontwikkelt. Zo simpel is het, hoewel niet per definitie gemakkelijk.

Mijn bescheiden voorstel aan jou is: begin met LAVen of een andere oefening die meer naar je zin is, om achtergebleven lidtekens te genezen door het helen van emotionele wonden.

Hiermede is de serie “Waarom ben ik zoals ik ben?” ten einde. Ik heb veel geleerd met het schrijven van deze drie artikelen.

Hieronder een hoofdstuk uit mijn boek, A Tao of God, dat meer vertelt over de reflexen die achterblijven nadat emotionele heling heeft plaatsgevonden.

Ron McCray

Hoofdstuk 19 – Reflexen en reacties
(Uit “A Tao of God” – www.TaoOfGod.com)

Het zou geweldig zijn om te kunnen zeggen dat wanneer angst en oordeel rondom een gebeurtenis uit mijn verleden eenmaal zijn losgelaten, ik er voor altijd van af ben. Helaas, dat is niet zo. Mijn spirituele lichaam kan dan ontdaan zijn van de onevenwichtige emotie, maar die blijft aanwezig in mijn mentale lichaam in de vorm van offensieve en defensieve strategieën en tactieken.

Dit is geen opgewekte situatie. Strategieën en tactieken om mezelf te beschermen en voorwaardelijke liefde te verdienen zijn mijn mentale creaties. Ze zijn aangeleerd en worden dus bepaald door de leerwetten. De leerwetten zijn sterk en onbuigzaam:
. De meeste acties die ik onderneem zijn reacties op voorwaarden die ik tegenkom.
. Ik ga door met deze acties zolang ze voor mij waarde lijken te hebben.
. Het actie–reactie verschijnsel wordt een reflex genoemd.
. Een reflex doet zich voor zonder hulp van bewustzijn of gedachte.
. Ik kan reflexen niet ongedaan maken, maar ik kan ze vervangen door nieuwe.

Iets nieuws leren kan alleen worden gedaan met behulp van het bewustzijn.

Het is onvermijdelijk dat mijn mentale lichaam/ego een oude reflex in werking stelt, zelfs nadat ik het donker in mijn spirituele lichaam heb verlicht. Ik zal een angsfictie ervaren. Ik zal oordelen. Wat is er nu eigenlijk anders?

Het verschil ligt in de verlichting van mijn spirituele lichaam, tot stand gebracht door het ventileren van de emotie die in relatie staat tot de angstfictie. De basis voor angst en oordeel bestaat niet langer. Ik heb alleen bewustzijn nodig om de kettingreactie van angst-oordeel te stoppen.

Pavlov’s beroemde honden bleven kwijlen als de etensbel luidde, zelfs als er geen voedsel aanwezig was. Ik begin met het in werking stellen van de angst-oordeel reflex, dan gaat mijn bewustzijn meespelen en besef ik dat ik niet hoef te “kwijlen”. Ik kan begrijpen dat de acceptatie die ik heb ervaren door snel de angstfictie los te laten veel meer voldoening geeft dan de onevenwichtige emotie die het gevolg is van de angst-oordeel reflex.

Wat is ervoor nodig om dat te bewerkstelligen?

Oefenen, oefenen en nog eens oefenen, met de nadruk op bewustzijn, zal het leren van iets nieuws na verloop van tijd bewerkstelligen. In de tussenliggende tijd, vooral als ik “faal” om me ervan bewust te zijn dat ik sterk in de greep van de angst ben, accepteer ik mijn “tekortkomingen” en verwijt ik het mezelf niet dat ik het bewustzijn niet eerder heb ingeroepen. Ik heb jaren nodig gehad om deze reflexen te ontwikkelen; ze kunnen niet van de ene op de andere dag worden vervangen.

Mijn ervaring… Vanaf de voltooiing van dit boek in 2003, heb ik veel van mijn op angst gebaseerde reflexen vastgehouden. Wellicht een van de sterkste is dat ik mij wil verdedigen als ik word bekritiseerd. De reflex is om de persoon die mij heeft “beledigd”, verbaal aan te vallen en naar hem uit te halen om hem op een andere gedachte te brengen dan het zekere weten dat ik onwaardig ben. Vaak wanneer de kritiek is geuit, flitsen de emoties over het scherm van mijn bewustzijn en wil ik op dezelfde manier antwoorden. Nu het besef me bewust heeft gemaakt dat het niet verstandig is om scherp uit te vallen, kan ik meestal liefdevol accepteren wat er is gezegd, wie het heeft gezegd, en kan ik ook mezelf accepteren. Als ik dit doe, resulteert dat onvermijdelijk in harmonie.

Ik laat herhaaldelijk oude, op angst-oordelen gebaseerde kettingreacties los totdat het geen reflexen meer zijn.