Een Bescheiden Voorstel

Datum: 11 juni 2004 | Printerversie
<<< Terug naar Index

Ongewoon denken over gewone ervaringen
Geïnspireerd door een citaat toegeschreven aan Albert Einstein:
“ De problemen van vandaag kunnen niet op hetzelfde denkniveau opgelost worden als waarop ze gecreëerd zijn.”

 

Acceptatie tegenover instemming

Acceptatie en instemming zijn niet hetzelfde en ook sluit het een het ander niet uit. Een tijd lang gaf ik er dezelfde betekenis aan en daardoor blokkeerde ik mijn vermogen tot acceptatie. Toen ik het verschil tussen deze beide begreep, kon ik steeds meer situaties en mensen accepteren. Wat is de beloning voor acceptatie? Wat heb ik daar voor belang bij?

Voor mij en vele andere mensen, wordt spirituele liefde gedefinieerd als onvoorwaardelijke acceptatie – geen voorwaarden, geen beperkingen, geen eisen – alleen maar acceptatie van wie er op het moment aanwezig is of van wat er op het moment gebeurt. Toen ik begon te “worstelen” met dit idee, had ik moeite om het in overeenstemming te brengen met het “accepteren” van seriemoordenaars, tirannen, verkrachters, makers van computervirussen, SPAMMERs en degenen die ik in het algemeen beschouwde als “boeven”. En hoe kon ik verschrikkelijke ongelukken, vroegtijdig sterven, fatale of slopende ziektes waar geen genezing voor is, en gebeurtenissen zoals de 11 september verwoesting van de twin towers in 2001 accepteren? Het leek mij dat door deze mensen en gebeurtenissen te accepteren, ik ook aangaf het ermee eens te zijn, en ik kon het in geen enkel opzicht eens zijn met zulke verschrikkelijke mensen en gebeurtenissen.

Als instemming en acceptatie synoniem zijn, dan bestond er voor mij absoluut geen manier waarop ik kon houden van de dingen die in de wereld gebeuren en die zoveel pijn, wanhoop en verdriet veroorzaken. Dus was mijn vermogen tot liefhebben beperkt tot de dingen die ik als “goed” zag - de bijzondere mensen in mijn leven, prachtige gebieden op Aarde, honden en een heerlijke maaltijd, om maar iets te noemen. Die zijn gemakkelijk. Houden van een verfoeilijk iemand of iets is een stuk moeilijker. Sommige mensen beweren dat men spirituele groei kan meten door het gedrag van iemand te observeren wanneer zijn leven op drift raakt en niets meer lijkt te werken. Het schijnt dat tegenspoed in sommigen het beste en in anderen het slechtste naar boven brengt. Ik denk dat het “beste of slechtste” resultaat een werking van spirituele evolutie is.

Daarop doorgaand denk ik ook dat spirituele evolutie eenvoudig gemeten kan worden aan mijn vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben en te accepteren ongeacht waar ik ben of met wie ik ben. Dat is eenvoudig maar niet gemakkelijk. Dus, ben ik terug bij het punt om onderscheid te maken tussen acceptatie en instemming. Laten we eerst eens naar instemming kijken.

Als ik met iets instem, dan geef ik aan dat ik me er bij aansluit, dat ik het ondersteun en erin geloof en dat het een “juiste” manier is. Ik stem in met het principe dat alle kinderen, overal ter wereld, het recht hebben op goede voeding, gezondheidszorg, opleiding en verzorging. Ik stem in met het vestigen van wereldvrede. Ik stem in met het idee van universele mensenrechten waarbij alle mensen worden gerespecteerd en geëerd voor het feit dat ze ermee hebben ingestemd weer aan een volgend menselijk leven te beginnen. Ik stem in met het eren van de Aarde en het zijn van een goede hoeder, en ga zo maar door.

Al deze instemmingen houden per definitie ook acceptatie in. Hoe kan ik iets niet accepteren waarmee ik instem? Als acceptatie gedefinieerd wordt als eenvoudig erkennen dat iets bestaat en dat vanuit een spiritueel perspectief het recht heeft om te bestaan (wat niet betekent dat het voor mij “juist” is) dan houdt instemming automatisch acceptatie in. Het omgekeerde is echter niet waar, acceptatie betekent geen instemming. Waarom niet?

Denk eens na over de twee aspecten van acceptatie in de vorige paragraaf. Ten eerste is daar de erkenning dat iets bestaat. Lijkt eenvoudig, nietwaar – misschien wel, misschien niet. Ik weet dat er vele voorbeelden in mijn leven zijn waar ik mijn hoofd in het zand stak – het struisvogel syndroom – en geen besef had van wat er gebeurde, of misschien juister gezegd, er de voorkeur aan gaf om er tot op zekere hoogte niets mee te maken te hebben. “La, la, la – zijn er mensen die honger lijden in mijn gemeenschap? Wel, ik zie er geen – moet een ongegrond gerucht zijn.”

Ik kan niet houden van dingen waar ik mij niet bewust van ben, en ik kan, tot bepaalde hoogte, mijn aandacht wel degelijk richten op dingen die ik interessant en aantrekkelijk vind, dingen waar ik mee kan instemmen – hoe gemakkelijk! Als ik op die manier te werk ga, dan zijn acceptatie en instemming zeker hetzelfde, en dan is er voor mij geen “tegenover” waar ik overeenstemming in moet brengen.

Jammer genoeg heeft mijn spirituele evolutie tot nu toe erin geresulteerd dat ik veel meer dingen besef dan toen ik nog comfortabel sliep. Ik kan het ongelukkig zijn en de ellende die zo alom heersen in grote delen van de wereld, niet langer negeren. “La, la, la” werkt niet meer, dus kan ik mijn acceptatie niet langer beperken tot de dingen waarmee ik instem. Zie hier het tweede aspect van acceptatie: “het recht (van alles waarvan ik me op het moment bewust ben) om te bestaan.” Deze verklaring is weliswaar riskant en zal ongetwijfeld bij sommigen niet lekker vallen. Hoe kan zoiets als verkrachting of moord een “recht” hebben om te bestaan en hoe kunnen de personen die ze plegen het recht daartoe hebben?

Deze vraag wordt in vele vormen en op vele plaatsen vaak gesteld. Het is een vraag waar veel mensen mee worstelen (zoals ik heb gedaan) tijdens het persoonlijk onderzoeken en definiëren van hun spiritualiteit (in tegenstelling tot het door iemand aan beide kanten van de vraag te worden verteld wat te geloven). Het antwoord ligt denk ik, in deze verklaring: “We hebben geen idee wat in het beste en hoogste belang is van iemand, onszelf inbegrepen.” Een logisch gevolg daarvan is: “We hebben geen weet van het “levensdrama” dat anderen voor zichzelf hebben geënsceneerd voordat ze weer incarneerden, en dus hebben we het recht niet om te oordelen over wat hen of anderen die erbij betrokken zijn, overkomt.”

Het is voor mij moeilijk, maar nodig, om verschrikkelijke mensen, daden, en gebeurtenissen te accepteren. Het is nodig omdat het mijn oprechte wens is om onvoorwaardelijk te houden van zo veel mogelijk dingen in mijn leven en van de mensen daarin. Ik hoef niet in te stemmen met wat er gebeurt, maar als ik spiritueel wil blijven groeien (en ja, ik ben daar nog lang niet klaar mee), dan geloof ik dat mijn bereidheid tot onvoorwaardelijk accepteren, verplicht is. Leren leven met mensen en gebeurtenissen waarmee ik niet instem is een van de grootste uitdagingen in mijn leven en daardoor een van de grootste beloningen.

Mijn Bescheiden Voorstel aan jou is om je begrip van acceptatie en instemming met elkaar in overeenstemming te brengen en zo veel mogelijk dingen in het leven onvoorwaardelijk te accepteren en ervan te houden. Dat is waar het bij spirituele evolutie om gaat.

Dat je met mededogen onderscheid mag maken…

Ron McCray