Een Bescheiden Voorstel

Datum: 11 februari 2004 | Printerversie
<<< Terug naar Index

Ongewoon denken over gewone ervaringen
Geïnspireerd door een citaat toegeschreven aan Albert Einstein:
“ De problemen van vandaag kunnen niet op hetzelfde denkniveau opgelost worden als waarop ze gecreëerd zijn.”

 

Waarom ben ik zoals ik ben? – Een driedelige serie

Deel 2 – Hoe Emotionele Wonden te helen

Emotionele genezing is ongetwijfeld een van de moeilijkste ondernemingen in het leven. Het is de toegangspoort tot het ontwikkelen van een leven dat harmonieus en bevredigend is. Het is het tegengif voor angst. Waarom heb ik, met zo’n geweldige beloning in het vooruitzicht, dan zo lang gewacht om er aan te beginnen, en waarom beginnen zoveel mensen er helemaal niet aan?

In deel 1 van deze serie: Hoe emotionele wonden ontstaan, gebruikte ik de conventionele leertheorie om te beschrijven hoe emotionele verwonding plaatsvindt. Kort gezegd werden stimulerende reactiereflexen, of geconditioneerde reacties gecreëerd toen ik probeerde te leren hoe ik liefde kon verdienen nadat ik had ontdekt dat ik niet altijd liefdevol behandeld zou worden. Liefde voor jezelf, voor God en het Universum is de belangrijkste behoefte van mensen, die ver uitgaat boven de fysieke en materiële verlangens die we najagen. De betekenis van de reflexen of de reacties die geboren worden uit het niet geliefd zijn, is dat iedereen ze heeft in de vorm van emotionele wonden. Ze zijn een onvermijdelijk gevolg van geboren en volwassen worden in de tijden die de mensheid miljoenen jaren heeft ervaren. Dit is wat ik heb ontdekt, en wat ik met elke cel van mijn wezen geloof.

Ik begon mijn emotionele wonden pas te helen toen ik de vijftig was gepasseerd. Ten eerste wist ik niet dat ik emotioneel gewond was, en nadat ik ontdekte dat ik het was, wist ik niet HOE ik die moest helen. Ik had verscheidene jaren nodig om te leren hoe ik dat moest doen. Ten tweede, zelfs nadat ik een methode voor heling had ontdekt, lokte het vooruitzicht om die methode van heling te gebruiken me niet erg. Ik moest daarvoor gebeurtenissen in mijn leven weer doorleven die ik niet opnieuw wenste te ervaren. Ten derde was en blijft het moeilijk om te bepalen wat ik moet helen – om díe gebeurtenissen te herinneren die werkelijk hebben geleid tot de reflexen en reacties die ik los zou kunnen laten om de wonden te laten genezen.

Verwonding gebeurt. Waarom genezen de wonden door de tijd dan niet gewoon zoals de wonden van mijn fysieke lichaam? Als je ooit een wond hebt gehad die geïnfecteerd raakte, al was het maar een kleine schram, dan weet je dat die niet zal genezen totdat ze behandeld is. Een ander voorbeeld is een korstje waaraan "gekrabbeld" wordt totdat het er af komt en het rauwe vlees dat eronder zit, bloot legt. Ik realiseer me dat dit geen prettige beelden zijn maar dat zijn emotionele wonden ook niet. Alleen zijn emotionele wonden niet zichtbaar. Ik ken alleen de gevolgen ervan als ze niet geheeld worden, de "symptomen" van de wonden, zoals boosheid, angst, haat, depressie, bedroefdheid, ongelukkigheid, ontevredenheid, hulpeloosheid - de lijst is behoorlijk lang.

Ik zeg graag dat emotioneel helen eenvoudig is; het is alleen niet zo gemakkelijk voor de meeste mensen waaronder ik. Een emotionele wond blijft rauw en ongeheeld totdat ik er voor kies het helingsproces aan te gaan. Er zijn veel van zulke processen; ik weet niet welke de "beste" is, en in feite ben ik er niet zeker van of er wel een beste manier is want verschillende processen spreken verschillende mensen aan. Ik beschrijf er een in mijn boek “A Tao of God”. Eén hoofdstuk vat de processen samen, en dat volgt aan het eind van deze verhandeling. Dus, als je interesse hebt, kijk dan, maar voor je dat doet, wil ik het graag hebben over de principes die betrokken zijn bij het helen van emotionele wonden.

"Heling" in mijn ervaring is een woord dat te breed wordt gebruikt. De context waarin ik heling gebruik, ligt in het verlichten van symptomen. Heling kan een emotionele wond al dan niet genezen, want genezing is eliminatie van de oorzaken van de symptomen, niet alleen de verlichting ervan. Bijvoorbeeld, als ik hoofdpijn heb (symptoom) en ik neem een pijnstiller, dan zal de pijn in mijn hoofd gemaskeerd worden. Dat is heling, maar de pijn kan terugkomen of de oorzaken voor de hoofdpijn kunnen door mijn lichaam worden geëlimineerd en ben ik genezen. Als de pijn terugkeert, zou ik moeten proberen de oorzaak van de pijn vast te stellen zodat ik die kan genezen. Het kan zijn dat het recept voor mijn bril niet langer goed is en ik een nieuwe bril nodig heb om de spanning op mijn ogen op te heffen die mijn hoofdpijn veroorzaakt. Dat zal beslist een genezing zijn. Het behandelen van de symptomen alleen kan in een tijdelijke heling resulteren hoewel het een serieuze oorzaak maskeert. Ik had eens acuut kiespijn en mijn tandarts vertelde me om elke dag een paar aspirinen te nemen totdat de pijn over was. Ik deed zoals hij voorstelde en zat uiteindelijk met een zweer aan mijn twaalfvingerige darm van het vele aspirine slikken.

Wanneer ik dus verwijs naar “heling”, dan verwijs ik in feite naar het behandelen van de symptomen zodat het diepere werk van genezing gedaan kan worden. Net zoals op de Eerste Hulp van een ziekenhuis de symptomen van trauma eerst worden behandeld en de onderliggende oorzaken pas worden aangepakt wanneer de patiënt “stabiel” is. Emotionele heling kan mijn emotionele pijn verlichten zodat ik kan beginnen aan het genezen van mijn emotionele wond. Deel 3 van deze serie behandelt de lidtekens die achterblijven na emotionele heling en die mij in staat stellen een volledige genezing tot stand te brengen. Laten we eens kijken naar de basisprincipes van emotionele heling.

1. Stel de plaats van de wond vast.
2. Maak de wond schoon.
3. Verbind de wond en laat die dichtgaan en een lidteken vormen.

Klinkt als het behandelen van een fysieke wond, nietwaar? Wel, de principes zijn gelijk. Ik geloof dat elk proces voor het helen van een emotionele wond op de een of andere manier de volgende drie stappen kent.

Hoe stel ik vast dat ik een wond heb? Als ik open sta en me bewust ben, is het gemakkelijk om gewoon mijn grootste veroordelingen van mezelf en anderen vast te stellen want die vinden allemaal hun oorzaak in emotionele wonden. Krab aan een oordeel en je vindt een emotionele wond. Ik beschrijf een voorbeeld van een oordeel: "Mensen luisteren niet naar wat ik zeg." Ik weet dat dit een oordeel is want ik heb daar sterke emoties bij. Ik zou boos kunnen worden op de "niet-luisteraars," ik zou kunnen denken dat ik niets waardevols te zeggen heb, ik zou me genegeerd of buitengesloten kunnen voelen, of ik zou kunnen denken dat de “niet-luisteraars” te stom zijn om mij te begrijpen. Er is voldoende keus.

De wond opsporen gaat over begrijpen hoe de wond is ontstaan. Absoluut de beste manier is je de precieze oorsprong van de wond te herinneren. Hoe oud was ik toen? Waar was ik? Wie was er bij me? Wat gebeurde er om de aanzet te geven tot een geconditioneerde reflex om me te beschermen en/of liefde te verdienen? Niet iedereen kan zich deze tijd van de “primaire verlating” in het begin herinneren. De “primaire verlating” is het moment waarop we hebben geleerd dat liefde verdiend moet worden, wat de mogelijkheid in zich heeft dat we die misschien niet kunnen verdienen. Dit is de oorsprong van angst: het moment waarop ik me realiseer dat er misschien niet van me gehouden wordt.

Zelfs als je je het moment van primaire verlating niet kunt herinneren, is teruggaan in je geheugen naar de vroegste herinnering van de veroordeling, een geweldig begin. Het helen van dat moment kan de weg vrijmaken om je nog meer te herinneren, nog dichter bij de gebeurtenissen van de primaire verlating te komen. Van doorslaggevende betekenis is het om te beginnen, waar je begint is bijzaak. En dat begin is het lokaliseren van de wond. Bijvoorbeeld: laten we een “stimulus-reactie reflex” nemen (zie deel 1 van deze serie) die resulteerde in een emotionele wond. Die wordt zichtbaar in mijn tegenzin om voor mijn waarheid uit te komen of misschien helemaal niets te zeggen. Ik heb iets te zeggen maar de angst om niet geaccepteerd/liefgehad te worden omdat ik het zeg houdt me stom of doet me het eens te zijn met wat anderen zeggen, zelfs als ik het er niet mee eens ben. Wanneer ik de oorsprong van deze reflex opspoor, vind ik dat mijn ouders het principe bezigden dat “kinderen alleen maar gezien mogen worden en niet gehoord”, en mij straften als ik me uitsprak. Het duurde niet lang voordat de reflex “om me niet uit te spreken” een van mijn emotionele wonden werd die nog steeds bestaat, ook nu ik volwassen ben.

Het volgende punt is het schoonmaken van de wond. Wanneer ik een fysieke wond schoonmaak, verwijder ik alle vuil en lichaamsvreemde stoffen uit de wond en doe er een ontsmettend middel op om schadelijke bacteriën te doden. Wanneer ik een emotionele wond schoonmaak, moet ik de gevolgen verwijderen van de gebeurtenis die de wond heeft veroorzaakt. Hoe werkt dat? Het overblijfsel van een emotionele wond is de emotie die ik heb ervaren toen ik gewond werd. Die emotie kan zijn frustratie, schok, boosheid, teleurstelling, schaamte, er zijn er veel, en ze vinden alle hun oorsprong in angst.

Om deze emoties te verwijderen, moet ik in mijn gedachten teruggaan naar het moment waarop de wond ontstond. Ik moet de emotie opnieuw beleven, niet alleen maar herinneren - ik moet die opnieuw beleven. Deze keer uit ik de emotie terwijl ik die volledig ervaar. Toen ik jong was kon ik de emotie niet uiten of ik moest bereid zijn meer emotionele en wellicht ook fysieke pijn te aanvaarden. “Grote jongens huilen niet. Wees niet zo’n moederskindje, of ik zal je iets geven om echt over te huilen.” Nu huil ik (hoewel ik een grote jongen ben), ik schreeuw, ik gil - misschien sla ik op een kussen of stomp ik met mijn vuist tegen iets zachts zoals een bed - ik laat de energie van de emotie los.

Het loslaten of uiten van een emotie is een heel persoonlijk iets, maar ze moet losgelaten worden voordat genezing kan plaatsvinden. De energieën van de oorspronkelijke verwonding en alle daarop volgende versterking ervan worden vastgehouden in mijn emotionele lichaam. Het is niet genoeg te “begrijpen” wat er is gebeurd, het moet ook worden “gevoeld”, en pas dan kan ik deze gevoelens loslaten. Hoe je het doet, doe je het... Het is zaak dat je de emoties loslaat en niet alleen de herinnering verstandelijk beredeneert. Een “Oh ja, ik herinner me dat mijn moeder me een pak slaag gaf omdat ik een bord had gebroken” draagt niet bij tot genezing.

Wanneer ik mijn fysieke wond behandelde, deed ik er een ontsmettend middel op nadat ik het vuil had verwijderd. Ook op mijn emotionele wonden doe ik een ontsmettend middel. Dat wordt liefde en licht genoemd. Het loslaten van de emotie liet een leegte achter die ik opvul met liefde en licht. Ik vraag gewoon of er licht naar de plek wil stromen waar mijn emotie de wond zo lang verhinderde te helen – in mijn geval decennia lang. Ik breng liefde aan op de gebeurtenis die de wond veroorzaakte, in de vorm van vergeving voor wat er gebeurde en acceptatie dat wat er gebeurde een belangrijke kans voor mij was om te leren hoe belangrijk liefde is om een harmonieus en vervuld leven te leiden.

Nu wat betreft het verband – wanneer ik klaar ben met de behandeling van mijn fysieke wond, breng ik een verband aan zodat er geen vuil in de wond kan komen en die niet verder beschadigd wordt. Mijn emotionele wond heeft ook bescherming nodig tijdens het helen. Het verband dat ik op mijn emotionele wond aanbreng, is mededogen voor mijzelf en voor al degenen die betrokken waren bij het veroorzaken van de wond. Mededogen is eenvoudig de erkenning dat wat er is gebeurd, een noodzakelijk deel van de menselijke ervaring was, en dat toen ik gewond werd, de verwonding NIET ging over mij, maar over degene die mij verwondde. De persoon die mij verwondde zat middenin zijn of haar eigen lessen, en ik kwam in het spervuur terecht tussen hem/haar en hetgeen waar hij/zij zich tegenover gesteld zag. Het is vaak moeilijk om dat te accepteren, maar wanneer ik er goed over nadacht, kon ik duidelijk zien en begrijpen wat er in feite gebeurde. De pleister die het verband op zijn plaats houdt, is de laatste stap. Die bestaat uit het eren en bedanken van de persoon die de wond heeft veroorzaakt. Dat kan moeilijk lijken; maar vergeet niet dat de persoon zijn of haar best deed op dat moment, en uiteindelijk heeft het helen van de wond mij sterker gemaakt, want nu ben ik immuun voor deze oude “stimulus-reactie reflex”.

Dit is een manier om emotionele wonden te helen. Ik heb het zo eenvoudig mogelijk gehouden. Ik denk dat op de een of andere manier elke wond die geheeld is, datgene wat hierboven is beschreven, weerspiegelt. Ik respecteer het als sommigen van jullie deze beschrijving niet toepasbaar vinden. Als je vanuit je hart onderscheid maakt, dan respecteer ik datgene wat voor jou werkt. Belangrijk is dat zolang de methode of het proces voor jou werkt, die waarde heeft. Mijn bescheiden voorstel aan jou is om te helen wat je nog niet hebt geheeld. Ik zal daar baat bij hebben, jij zal daar baat bij hebben, de mensheid zal daar baat bij hebben. Denk aan de woorden van Friedrich Nietzsche, “Datgene wat ons niet vernietigt, kan ons alleen maar sterker maken.”

De volgende maand eindigt deze serie met Deel 3 – Het genezen van de lidtekens van emotionele wonden.

Dat je met mededogen onderscheid mag maken…

Ron McCray

(Uit A Tao Of God – www.TaoOfGod.com)

Hoofdstuk 25 – Helingsproces

Het helen van de wonden van primaire verlating, de angst dat er niet van mij gehouden wordt om wie ik ben, is mijn primaire aandacht, want ik weet dat ik zonder dat niet de vervulling en de harmonie zal ervaren die voortkomen uit het volledig houden van mezelf. Ik leerde een “proces”, een methode om te helen. Ik leerde ook dat alleen ik mezelf kan helen. Helaas, niemand kan dat voor mij doen.

Een proces is een werkwijze of methode, het doet er niet toe welke, die steeds weer wordt uitgevoerd. Die kan al doende worden verfijnd; maar het doel blijft om uiteindelijk hetzelfde resultaat te bereiken. Mijn helingsproces loopt als een draad door A Tao of God. Het doel hier is om mijn proces eenvoudig samen te vatten zodat het vanaf het begon tot het einde gemakkelijk gelezen kan worden. Ik moet er de nadruk op leggen dat het mijn helingsproces is, en ik die graag met jou deel, onder voorbehoud dat je je onderscheidingsvermogen gebruikt om te bepalen of het voor jou toepasbaar is. Wat je kan gebruiken, geef ik graag.

1. Mijn uitgangspunt doet zich voor wanneer ik me bewust ben dat ik oordeel hoe het leven anders moet zijn dan het is. (Hoofdstukken 11-13)
2. Ik creëer er een “verhaal” omheen wat ik anders zou willen hebben. Ik beschrijf wat er is gebeurd (of gebeurt) door het begin, midden en einde van de gebeurtenis in woorden om te zetten. Dan bepaal ik de karakteristiek (of het thema) van het verhaal zo beknopt mogelijk (Hoofdstuk 14).
3. Ik breek het verhaal in stukken van angstfictie (wat ik verzin is niet noodzakelijk waar) en de feiten, de elementen van het verhaal die werkelijk gebeurden. (Hoofdstuk 15)
4. Ik laat de angstfictie los door lucht te geven aan de disharmonische emoties die ik heb verbonden aan wat ik heb verzonnen. Ik roep mijn vroegste herinnering aan de disharmonische emotie in mijn geheugen terug en beleef die opnieuw. Ik uit de daaruit voortkomende emoties totdat zij uitgeput zijn. (Hoofdstuk 16)
5. Ik zeg dank voor de heling van deze “donkere plek”, door deze plek waar de emotie zich verborg, op te vullen met licht, waarmee ik de losgelaten emotionele energie de mogelijkheid ontzeg om zich weer aan mij vast te hechten. (Hoofdstuk 17)
6. Ik aanvaard de feiten als zijnde volmaakt. Aanvaarding is gewoon kijken naar de feiten en in staat te zijn te zeggen: dat is er gebeurd. Het betekent niets over iemand anders of mijzelf. (Hoofdstuk 18)
7. Een reflex blijft achter en zal in bepaalde situaties de herinnering oproepen aan de disharmonische emotie. Ik leer een nieuwe reflex door de essentiële stappen van mijn proces te gebruiken. (Hoofdstuk 19)
8. Besef is noodzakelijk om mijn proces op te roepen en eventueel toekomstig optreden van de emotie snel te herkennen. (Hoofdstuk 20)
9. Elke keer dat ik met succes werk aan mijn helingproces, wordt mijn karma minder. (hoofdstuk21)

Niemand kan mij helen behalve ikzelf, en mijn proces is het middel waardoor ik geheeld word.