Artikels van Jalaila Starr

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

De Wonden van het Moederschap genezen - Deel 1

Het is 2 uur ‘s morgens en ik ben terug alleen, vechtend tegen intense emotionele pijn, schaamte en schuldgevoel, de spijt die ik heb over keuzes die ik gemaakt heb als een moeder. Ik denk terug en de jaren verdwijnen als ik door de mist van tijd kijk naar het ogenblik in het hospitaal als mijn vijf jaar oude zoon voor de laatste keer uit mijn armen genomen werd. Nauwelijks 17 jaar oud heb ik het leven geschonken aan een mooie jongen van gemengd ras. En ik heb de keuze gemaakt om hem op te geven voor adoptie. Mijn hart breekt en ik kus zijn kleine voorhoofd voor de laatste keer, en inhaleer de zoete geur van zijn huid die voor altijd in mijn geheugen gegrift wordt.

Ik ga twee jaar verder naar de volgende keuze. Ik wandel weg uit de abortie kliniek en voel mijn 19 weken oude foetus in de laatste ogenblikken van zijn korte leven in mijn baarmoeder draaien. Ik ga in mijn auto en vecht om de tranen tegen te houden. Ik ben vervuld met schuldgevoelens en schaamte over mijn keuze om dit kind te aborteren, maar terzelfder tijd opgelucht dat de zwangerschap beëindigd was. Ik duwde mijn gevoelens opzij en zat daar gedurende een ogenblik in mijn auto, richt mijn gedachten op hoe ik naar de spoedruimte kan gaan om te bevallen zonder dat mijn ouders het zullen weten. Op 19 weken zal ik bevallen. Ik vraag me voor de miljoenste keer af hoe ik mezelf in deze situatie geholpen heb. Een andere herinnering komt naar boven en vraagt mijn aandacht – ik ben 44 en terug in het hospitaal, deze keer voor een spoed hysterectomy. Ik lig alleen in mijn kamer me bewust van de stille stemmen van verpleegsters en patiënten drijven door mijn deur. Versuft door Percodan ben ik dankbaar voor het korte respijt van de lichamelijke pijn en de pijn die komt van diep verdriet, gevoelens van verlies en mislukking, wat dreigde me te overweldigen. Ik weet dat ik eventueel het verdriet van het verlies van mijn eierstokken en baarmoeder door vleesbomen, het verlies van de volheid van mijn vrouwelijkheid moet doorstaan, maar ik kan dit niet, nu tenminste nog niet.

Snel naar voor nu – ik denk aan mijn 15 jaar oude dochter en hoe zij zichzelf sneed, zelfmoord willen plegen om uit het leven te stappend dat zij ondraaglijk vindt, een leven dat ik hielp creëren toen ik haar opgaf om voogdijschap aan haar vader te geven. Wat een dichte en heerlijke relatie was is nu bijna niet bestaande. God, dat kwetst zo hard!

Terwijl ik hier in het donker lig, glijden stille tranen langs mijn gelaat, tranen van een moeder verteerd door de schaamte en schuldgevoelen van moederlijke keuzes – wonden die nooit schijnen te Helen. Hoe kan ik me zelfs een moeder noemen, vraag ik me af? Ik heb de wet van het moederschap gebroken, de wet die ontelbare generaties van moeders voor mij geleefd hebben – de ene die stelt dat ik nooit mijn kind zou opgeven, ongeacht alles. Ik denk aan al de pijn die komt om uit te breken, niet enkel voor mezelf maar ook voor degenen die het dichtst bij me zijn. Ik voel alsof ik zo miserabel gefaald heb als een moeder. Uiteindelijk overvalt me de vermoeidheid van een zwaar hart en ik val terug in slaap, maar niet vóór ik mezelf gehekeld heb voor wat wel de miljoenste keer schijnt te zijn.

Het is morgen nu. Ik schrijf dit artikel na een lang gesprek met mijn echtgenoot Jonathan. Ik heb mijn pijn over de vorige nacht over hem heen laten stromen, wanhopig zoekend naar begrip. Hij helpt me om me te realiseren dat hoewel ik de schuldgevoelens over mijn keuzes opgelost dit nog niet met de schaamte gedaan heb, en daarom had ik terug een wat ik mijn “nachten in hel” noem gehad. Ik vraag me af hoeveel andere vrouwen nachten of misschien dagen hadden zoals ik die beschreven heb? Hoeveel vrouwen de schuld en schaamte dragen van een abortus? Hoeveel jonge meisjes geplaagd zijn door de schaamte die ze ervoeren als een zwangere tiener en de pijnlijke, hartbrekende herinnering van het kind dat ze opgaven? Ik vraag me af hoeveel moeders elke nacht naar bed gaan met het gevoel een mislukking te zijn omdat ze de dagdagelijkse verzorging van hun kinderen opgaven? Terwijl we praten wordt het duidelijk dat ik over de wonden die het geloof dat 3D moederschap creëren moet schrijven zodat andere vrouwen ze kunnen helen zoals ik zelf begonnen ben. Ik ben zo dankbaar een man te hebben die naar me kan luisteren en mijn pijnlijke herinneringen kan delen zonder te oordelen of te proberen ze op te lossen – iemand die me kan helpen ze te onderzoeken en naar de bodem te gaan van wat nog altijd niet geheeld is.

Waarom is het zulk een gevecht om onszelf van dit soort schaamte en schuld te verlossen? Waarom vinden we het zo hard om onszelf vergiffenis te schenken? Is het misschien omdat we in een gemeenschap leven die een standaard voor moeders promoot, een set van verminkte geloofswaarden dat indien we ze naleven we zoveel van onszelf moeten opgeven? En niet enkel promoten ze deze verminkte standaard, ze hangen de consequentie van schuld en schaamte aan deze moedige vrouwen die durven voorbij de limieten te stappen. Geen wonder dat we vechten! Er is zo weinig steun en opvoeding mogelijk voor een meer functioneel en gebalanceerd geloof. Ik voel aan dat onze geloofswaarden over moederschap, wat het zou moeten zijn en wat niet, veel bijgedragen hebben aan het niveau van vrouwelijke problemen in deze tijd. We zijn aan het punt van onze ascentie aanbeland waar we niet langer deze emoties kunnen oppotten; we moeten ze naar buiten brengen en ze reinigen, anders hebben we de consequentie om deze geloofswaarden te leven – een verlies aan seksualiteit, of de mogelijkheid om kinderen te hebben, en de kans om met vreugde moeder te zijn en daardoor onze gelijklopende rechten als vrouwen.

Ik begon dit proces van het helen van mijn moederschap wonden toen ik gelukkig genoeg was om te leren wat ik het Hogere Perspectief noem. Door dit niveau van wijsheid begon ik het proces om mezelf vrij te maken van de schuld en schaamte die ik gedragen heb. In het begin van dit artikel deelde ik pijnlijke, hartbrekende stukken van mijn herinnering in de hoop dat indien je gelijkaardige ervaringen had, ze je zouden helpen om in aanraking te komen met de pijn van deze herinneringen en ze te beginnen helen. Nu, met de hulp van het Hogere Perspectief, samen met een voorbeeld om ze te gebruiken heb je de kennis om dit te doen. Om te beginnen zal je een basis begrip moeten hebben van het Hogere Perspectief.

Het Hogere Perspectief
Het Hogere Perspectief is het niveau van bewustzijn of begrip waar Donker en Licht in al hun vormen stoppen met bestaan als polariteiten, het ene is niet beter of slechter dan het andere. Op dit niveau, worden ze enkel bekeken als uitdrukkingen van Al Dat Is wat zich manifesteert in verschillende vormen van de handen van de Schepper god en godin – wij. Als iemand het niveau van het Hogere Perspectief bereikt, bereik je de totale aanvaarding van Al Dat Is, ook gekend als medeleven. Het Hogere Perspectief leert ons dat er vele namen zijn voor God, en vele keuzes van geslacht, afhankelijk van je spirituele gerichtheid. Voor het gemak van dit artikel zullen we dit de energie van de Goddelijke Schepper noemen, die, voor het gemak van het schrijven ik vrouwelijk van geslacht zal maken. Het wordt dikwijls gezegd dat Goddelijke Schepper verkoos zichzelf te fragmenteren, zo leven gevend aan nieuwe zielen om beter te ervaren wie ze is. Doorheen de creaties door haar nieuwe kleine goden en godinnen scheppers geschapen, zou ze meer leren over zichzelf, juist zoals een moeder meer leert van zichzelf door de ervaringen van haar kind. We zijn ziele fragmenten van Goddelijke Schepper, en daarom bestaan we om te creëren.

Het hoofddoel van onze creaties is om te leren wie we zijn als zielen en dus de Goddelijke Schepper meer te leren over haarzelf, door ons. We vinden dat spelletjes spelen de beste manier is om dit te bereiken (spelletjes verwijst in dit geval naar de spelletjes die de ziel doet groeien en van de hoogste orde zijn). Ze laten ons toe om wat we als god/godin schepper kunnen creëren volledig te ervaren. Het doel van onze spelen is altijd de groei van de ziel. In dit universum is het Spel de Integratie van de Polariteit. Het is het door de Goddelijke Schepper gekozen spel om uitgespeeld te worden in haar universum. Daarom is ons doel altijd om groei te bekomen door het creëren en het spelen van spelletjes.

In het begin zijn onze spelletjes nogal eenvoudig, geen complexe rollen om in vast te lopen, maar bij het volwassen worden van onze zielen creëren we altijd meer gesofisticeerde spelletjes, compleet met complexe en met veelvoudige rollen. Dit is waar we nu zijn. Aarde en zijn geloofssysteem is een spel van de hoogste orde en enkel deze zielen die alle andere spelen in het universum gewonnen hebben komen hier om te spelen. Je kan het vergelijken met het professionele golf toernooi dat de “Masters” genoemd wordt, waar het golfplein waarop het toernooi gespeeld wordt een van de mooiste van de wereld is maar ook het meest complexe en moeilijke. Enkel een meester kan winnen op dit niveau.

De rollen die we nu spelen dienen om over onszelf te leren. Elke rol die we creëren heeft twee zijden, een Lichte en een Donkere zijde. Door het spelen van beide zijden van een rol leren we onvoorwaardelijke aanvaarding van het aspect van Licht en Donker dat in deze rol meespeelt. We leren waar we nog altijd die aanvaarding niet kunnen bereiken en tot we dit kunnen gaan we voort met het creëren van spelletjes met deze rollen en spelen ze uit van incarnatie naar incarnatie.

Daar het moeilijk is om een spel te spelen zonder andere spellers, lijven we de hulp in van andere zielen in onze spelletjes; de dienst aan anderen concept komt hier bij kijken (geen woordspeling bedoeld). Als andere zielen voor ons rollen spelen laten ze ons toe om de delen van onszelf te laten zien die we in balans en constructief wensen te brengen te leren. Licht en Duister zijn sterke energieën die volwassenheid en wijsheid vragen om deze constructief te gebruiken. En de Duistere polariteit is een speciale uitdagende energie die gemakkelijk kan overweldigen en controleren tot we er leren mee omgaan.

Terwijl we deze spelletjes spelen voor de evolutie van onze ziel vormen we groepen met bepaalde zielen. We komen overeen om van plaats te wisselen met onze partners om de tegengestelde rol te spelen zodat elke partner alle aspecten kan ervaren van wat het is in een bepaalde situatie. Dit gaat zo in de rollen van abortus, adoptie en veranderingen van opvang.

Door voort te doen verkrijgen we een groei van de ziel door de dienst aan het zelf en aan anderen. De manier waarop we dienen door het spelen van rollen in elkaar’s spel. Door deze rollen tonen we anderen de aspecten van henzelf die zij zo niet kunnen zien, in essentie handelen we als spiegels voor hen.

Vooraleer we overeenkomen om rollen te spelen in een andere ziel zijn spel, komen we samen in een contract. In dit contract spreken we de rollen die geschreven zijn door de ziel voor wie we het spel spelen af. En we spreken af om de rol exact voort te spelen zoals hij geschreven is tot die persoon voor wie we de rol spelen de spiegel ziet in zichzelf. Eens dit bereikt is kunnen we verlost zijn van de rol. Op dit niveau is er geen plaats voor zonde en daarom, vergiffenis. Zonde verondersteld dat we iets verkeerd deden. Het Hogere Perspectief deelt ons mede dat we allen zielen zijn die rollen spelen om elkaar bij te staan in het verkrijgen van ziele groei, en daardoor voorzien we de Goddelijke Schepper van de gelegenheid om meer te leren over wie ze is door ons te houden aan het doel waar we voor geschapen werden.

Ziezo, we zijn terug aan het begin – de fundering is gelegd; laat ons nu verdergaan en beginnen met het helen van onze wonden van het moederschap.
Het helen van wonden van abortus, adoptie en opvang veranderingen.

Onze gemeenschap leert ons dat moederschap een geschenk is en een die we nooit zouden mogen verzaken ongeacht welk offer we moeten dragen. Dit betekend dat indien we kiezen om ons kind te verzaken ongeacht de reden we voor altijd de last van schuld en schaamte die het verzaken van dit geschenk zeker brengt, moeten dragen. Vanuit het Hogere Perspectief wordt het een beetje anders gezien. We zullen elk type situatie en zijn multidimensinaal perspectief onderzoeken. (Multidimensinaal betekend met meer dan een dimensie; verschillende dimensies. Hier betekend het dat er meer dan een niveau van bewustzijn of begrip is en een meer medelevende, en daardoor gebalanceerde set van geloofswaarden die we kunnen toepassen). Door het begrijpen en omarmen van het Hogere Perspectief kunnen we onszelf eindelijk verlossen van de schuld en schaamte van onze keuzes bij het moederschap en de medische problemen die hun legaat geworden zijn, voorkomen.

Het Hogere Perspectief van abortus.
Het Hogere Perspectief leert ons dat als bevruchting gebeurt, dit komt doordat een binnenkomende ziel besloten heeft om het proces van het creëren van een fysiek lichaam waarin het wil geboren worden te starten. Merk op dat ik zei, het proces beginnen. In het geval van een abortus is de ziel niet van plan om op het Aardse plan te komen; hij/zij heeft enkel de bedoeling om dit proces te beginnen. Waarom? Om een contract te vervullen met de ziel die zijn/haar moeder zou zijn indien de conceptie zou eindigen bij de geboorte van zijn/haar fysieke vorm. Niet alle binnenkomende zielen zijn zinnens om geboren te worden. Zoals ik reeds eerder verklaarde, vele keren omvatte het contract tussen het kind en de moeder het uitwisselen van rollen zodat elk de gevoelens kan ervaren van ofwel de verlating van de binnenkomende ziel, of met het zelf zijn voor de moeder.

Contracten over abortus gaan niet over karma of terugbetalingen, ze gaan over het aanbieden van de hoogste vorm van dienst en uitdrukking van liefde voor een andere ziel. Denk er aan: wat anderen ons aandoen is een weerspiegeling van wat wij ons innerlijk kind aandoen. Abortus contracten leert de binnenkomende ziel de les van wat er gebeurt als we ons innerlijk kind achterlaten omdat zijn/haar moeder hem of haar achterlaat. Abortus contracten leren de moeder de waarde van het zijn voor zichzelf en het stellen van grenzen met intieme partners zodat het opgeven van een deel van het zelf niet langer verlangd wordt. Ze geven de moeder ook de gelegenheid om echt voor zichzelf zijn te ervaren door de beslissing neen te zeggen tegen een zwangerschap, en het zijn voor het zelf is zelf liefde in actie, een concept dat in onze wereld zeer vervormd is.

Toen ik op 19 jarige leeftijd bevrucht werd was ik niet beter voorbereid om een kind te hebben dan toen ik tien was. En daarbij, de jongen waardoor ik bevrucht werd was niet langer in mijn leven. Na het hebben van een kind op 17 jarige leeftijd en de relatie met mijn ouders echt op de proef gesteld te hebben was ik niet bereid om buiten gegooid te worden als ik doorging met de zwangerschap. Ongeacht of ze me zouden gesteund hebben of niet, wist ik dat ik niet kon doorgaan met die zwangerschap. In tegenstelling met mijn zwangerschap op 17 jaar, schreeuwde elke zenuw in mij bij de gedachte om het leven te schenken aan dit kind “Neen!” Toen kon ik het verschil niet verklaren, maar nu wel. Het contract met dit kind hield een abortus in. Zij had niet de intentie om geboren te worden ten minste toen niet. Dit was een geschenk van een ziel die ik gedurende verschillende levens gekend heb, een geschenk om voor mezelf te leren zorgen en ik nam het aan. Ik weet dit door het leren van het hogere perspectief en daarna door het maken van contact met die ziel om te vragen van welke aard ons contract was. Het antwoord verloste mij van het schuldgevoel van het beëindigen van die zwangerschap. Nu moet ik mezelf verlossen van de schaamte en eens ik dit gedaan heb zal deze lieve ziel eindelijk verlost worden van het contract en is haar dienst volbracht.

De schaamte kan enkel losgelaten worden eens we het geloof dat zijn fundering vormt begrijpen; deze van “het zou anders moeten zijn”. Schaamte is het gevoel van waardeloosheid of niet bruikbaar zijn wat komt door niet perfect te zijn. Indien we perfect waren zouden we geen vergissingen maken, we doen niets verkeerd. Enkel degenen die perfect zijn hebben het recht om te bestaan. Enkel degenen die perfect zijn hebben waarde en zijn bruikbaar. In mijn geval vertaald zich dit als ik zou anders moeten gehandeld hebben. Ik zou niet zwanger mogen geworden worden van die jongen. Ik moest neen gezegd hebben tegen seks, en omdat ik dit niet gedaan heb ben ik niet perfect en daarom niet bruikbaar als een ziel en waardeloos als een menselijk wezen. Maar het Hogere Perspectief leeft ons dat alles waarde heeft en alles perfect is zoals het is. Daarom was zwanger zijn perfect omdat ik een contract kon vervullen met een andere ziel, om haar te helpen met haar groei en met de mijne. Zwanger worden was waardevol om de ervaring en spirituele groei die zou komen van het helen van de wond. Nu weet ik dit intellectueel. Op zijn tijd zal ik emotioneel worden en als ik dit doe zal ik eindelijk deze wonde helen. En om emotioneel te worden moet ik enkel mijn gidsen vragen om me bij te staan en me te brengen bij de ervaringen die nodig zijn om dit te bereiken, en dit gebeurt, het gebeurt altijd.

Volgende maand in Deel 2 onthult Jelaila de Hogere Perspectieven over Adoptie en Veranderingen van Opvang en het schokkende legaat van Wonden van het Moederschap.

Over de auteur Jelaila Starr, De Nibirische Vergadering boodschapper en auteur van We are the Nibiruans, biedt baanbrekende informatie aan over onze wortels en galactisch erfdeel. Terwijl Nibiru dichter naar de aarde komt, verwijderen haar lessen het vooroordeel, angst en mythe die onze sterren voorouders omgeven. Door wijdverspreide artikelelen en verschijningen in de media heeft Jelaila's boodschap het hart van vele mensen over de wereldbol geraakt, hen hoop en begrip brengend. Jelaila's missie is om de mensheid voor te bereiden op het ascenderen en hun rechtgeaarde plaats in te laten nemen in de grotere galactische omgeving. Jelaila kan bereikt worden per email op: jelaila@nibiruancouncil.com Als spiritueel therapeut werkt Jelaila op individuele basis om mensen bij te staan bij hun emotionele schoonmaak, heling in relaties en DNA opname. Haar unieke benadering stelt haar clienten in staat om duidelijk te krijgen wie ze zijn, wat ze komen doen en hoe ze dat kunnen bereiken. U kunt Jejaila bereiken op Tel: 00 1 816 444 4364. Web site: www.nibiruancouncil.com