Sandie

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

De Geest van het Seizoen
Door Sandie

TERWIJL IK DIT SCHRIJF ben ik net vanmorgen teruggekeerd van mijn eerste traditionele Thanksgiving diner hier in de Verenigde Staten. Hoewel ik hier nu vijf jaar woon, heeft het lot het kennelijk altijd zo gewild dat ik tegen dat Dankdag eraan kwam naar het buitenland moest.

Als vreemdeling heb ik nooit goed kunnen begrijpen waar het bij Thanksgiving, zoals de Amerikanen dat vieren, nu eigenlijk om gaat. Het dichtst wat er voor mij bij kwam was de traditionele Zondagse Dankdag voor het Gewas kerkdienst waar ik als kind naar toe moest, wat een veel gematigder gebeuren was – een paar gezangen, een dankgebed voor een overvloedige oogst en dat was het. Geen grote familie bijeenkomsten voor ons Britten. En geen kalkoendiner. Die werden nog steeds vetgemest voor het komende Kerstfeest.

Maar weet je wat? Nu ik deze eenvoudige, maar heel betekenisvolle festiviteit zelf heb meegemaakt, weet ik waar het allemaal om gaat. En ik kan het niet helpen om te denken dat het niemand van ons kwaad zou doen om eens een hele dag (en bij voorkeur langer dan een dag) na te denken over alles wat we zouden moeten huldigen en waarderen in ons leven, in plaats van, waar ik me in het verleden vaak aan schuldig maakte, me te verdiepen in catalogi, lijsten te maken van alle geschenken die ik voor anderen zou willen kopen en natuurlijk de geschenken die ik zou willen ontvangen, alsof iemand van ons in het Westen echt weet wat het is om gebrek te hebben.

Dit werd me onlangs goed duidelijk gemaakt toen ik me van het een naar het ander haastte en probeerde alle projecten die er lagen af te maken zodat ik me de luxe kon veroorloven de deur van mijn kantoor op Thanksgiving te sluiten en, grote goedheid…, mezelf te laten genieten van het zeldzame genot eens bij vrienden te logeren. Alles waar ik aan kon denken in mijn drukke kleine bestaan was hoe veel ik te doen had… hoe overwerkt ik was… hoe weinig tijd ik voor mezelf had… (ja, je hebt dit al eerder van mij gehoord, nietwaar?)… blah, blah, blah… Toen trof me iets… Wel, in feite twee dingen.

Het eerste wat mij plotseling deed stilhouden was de realisatie dat ik – ik moest me schamen – na al de duwtjes, inzichten, openbaringen en regelrechte bewustwording die ik daarover had gehad, weer teruggegleden was in het oude patroon en net zo klonk als een oude, afgedraaide grammofoonplaat, klagend, kermend en jammerend, arme ik, arme kleine ik, och arme kleine ik… maar wie had ik nu eigenlijk iets te verwijten voor mijn overladen schema? Hè!

Het tweede wat ik me realiseerde was hoe verrekt gelukkig ik was om de gelegenheid te hebben, betrokken te zijn bij zo veel opwindende projecten als PlanetLightworker, Children of the New Earth (Kinderen van de Nieuwe Aarde) en enkele andere leuke dingen die ik krijg te doen als deel van mijn “dagtaak”. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn, ik ben het soort persoon die het haat om niets te doen te hebben. Als ik niet minstens één project heb om aan te werken, en twee andere die op mij liggen te wachten, zou mijn zitvlak, volgens mijn moeder, knopen gaan maken – wat haar manier was (God zegene haar) om te zeggen dat ik regelrecht zenuwachtig en ongedurig was.

Dus, wie hield ik nu voor de gek met dat “arme kleine ik” gedoe? Hier ben ik, een gezonde, energetische vrouw met een overvloed aan goede, liefdevolle vrienden, echt een fantastische familie, twee prachtige, liefdevolle kinderen die me altijd weer trots maken en niet te vergeten, een mooie heerlijke schoondochter die me haar huis laat overnemen, soms weken achter elkaar, en me nog steeds behandelt met een warmte alsof ik haar eigen moeder ben, en een gloednieuwe, zeer zorgzame schoonzoon – die me zelfs - kun je het geloven? - 24 uur technische steun geeft!

Joh, als er ooit iemand was die hoognodig haar perceptie zou moeten veranderen en zou moeten beginnen met dankzeggen voor alles wat ze heeft, in plaats van erover te klagen, zou ik dat wel moeten zijn.

Ik vond de allereerste Thanksgiving die ik in de VS doorbracht, heerlijk. Ik ben echt dankbaar dat ik de gelegenheid had om op zo’n drastische manier uit mijn routine gehaald te worden en dat ik eraan herinnerd ben dat ik dankbaar moet zijn voor alles wat ik in mijn leven heb.

En om het te bewijzen – vergeef me Amerika – maar ik ga me de geest en de principes achter je Thanksgiving vakantie toeëigenen en die deze Kerstmis meedragen naar huis, naar Engeland. Omdat ik nooit, nee nooit meer wil vergeten om tijd te nemen een paar heilige ogenblikken te besteden aan het echt waarderen van al de dingen waarvoor ik dankbaar moet zijn in mijn leven. En welke dag is er dan beter dan Kerstdag om dit kostbare geschenk met mijn familie te delen?

Waar je ook bent in de wereld, hoe je je Kerstmis ook doorbrengt, moge je de vreugde en het comfort ervaren van te begrijpen wat echte overvloed werkelijk betekent.

Vrede, zegeningen, vreugde en bovenal alle liefde voor jou en de jouwen.

Sandie