Nada Kronieken

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

Judith leeft!
Door 'Running Fox'

Op 8 november 1973 werd onze dochter Judith geboren. Wat een prachtige en blijde dag had moeten worden, werd een dag van uiterste tragiek omdat het volgroeide kindje, tijdens de bevalling, stikte onder andere in de twee maal om haar hals gedraaide navelstreng, en dus levenloos ter wereld kwam. Hoe kom je met zulk een tragedie in het reine. Hoe vertel je het je andere kinderen, op dat moment twee en drie jaar oud. Hoe ga je met je verdriet om in een wereld waarin - in die dagen - nog nauwelijks plaats is voor karma en (re)incarnatie?. Waarom mogen we van de medische staf het lichaampje maar zo kort zien en wordt het onmiddellijk afgeschermd en naar een andere kamer gebracht?
Twee dagen later bestel ik, want mijn vrouw is nog niet hersteld van de bevalling, samen met mijn moeder en de begrafenisondernemer, Judith - in haar kleine kistje - ter aarde op het grote kerkhof. Ik huil en de hemel huilt met mij mee, want op het moment dat het kistje in de kuil zakt, storten de wolken zich leeg in een hevige zondvloed die mijn tranen wegspoelen, maar mijn verdriet allerminst.

Gedurende de jaren die volgen blijft deze 8e november een dag om te gedenken, samen met de andere kinderen. Judith blijft een, zij het onfysieke, plaats innemen in ons gezin. Intuïtief voelen Annie en ik echter toch aan dat het niet goed is om Judith altijd in onze gedachten vast te blijven houden, maar ze speelt altijd op de achtergrond mee op een uiterst subtiele wijze.

De onvoorstelbare pijn van het verdriet verwordt langzaam tot een resonantie daarvan en in de loop van de jaren, waarin wij stapje voor stapje bekend raken met spirituele waarden komt er heel langzaam een besef dat Judith er niet alleen in onze gedachten nog is. Bij stukjes en beetjes wordt het bespreekbaar dat zij - ergens tussen hemel en aarde - nog existeert en verdiepen de gevoelens zich op elke 8e november van pijn, via gelatenheid, naar een begin van acceptatie.

Dan komt er de tijd dat ik langzaam van de hoed en de rand begin te weten en sterk het gevoel heb dat Judith er nog is ! Wie kan mij daarin beter raden dan mijn goede geleidegids Magda die ik eind oktober 1998 de volgende vraag stel:

"Nu een andere vraag. Judith zou op 8 november a.s. 25 jaar zijn geworden. Mag ik weten hoe het met haar gaat?".

Het antwoordt luidt letterlijk:

"Met veel liefde mag ik je zeggen dat het met de ziel van Judith erg goed gaat. Ze maakt erg veel kunst in de vorm van mooie bomen en versieringen. Ze doet daarnaast veel aan wetenschappelijke experimenten en is heel erg gelukkig. Met liefde weet zij ook genoegen te scheppen in muziek".
Ik ben verrukt en zeg:
"Dat is heel fijn om te horen. Is het mogelijk om mijn groeten aan haar over te brengen en te zeggen dat ik heel erg blij ben dat het haar goed gaat?".

Het antwoord daarop is als volgt:
"Maar natuurlijk hoor Hans. Met veel liefde is dit hierbij overgebracht. Mooie momenten zijn dat wanneer de mensen van de Aarde en de mensen van de geest met elkaar in contact kunnen komen".

Ik ben overgelukkig want ik weet nu zeker dat Judith op haar plaats is, waar ze ook is en dat het op 8 november 1973 beter voor haar is geweest om te besluiten niet ter wereld te komen. Ik accepteer!

Judith's fictieve 25e verjaardag valt op een zondag. De dag ervoor wil ik, ter gelegenheid daarvan een mooie bos bloemen kopen. Wanneer ik bij de bloemist arriveer blijkt deze bijna te zijn gesloten, maar ze hebben nog één boeket liggen, die niet is afgehaald. De hoofdkleuren van dit prachtige boeket bevatten twee heel aparte tinten blauw en gedurende enkele weken - hij lijkt maar niet uit te willen vallen - sieren deze prachtige bloemen onze woonkamer.

Die zondag, terwijl ik - heel profaan - op zolder mijn ritje op de hometrainer maak, overvalt mij - vanuit het niets zo lijkt het - een enorm gevoel van liefde, van geborgenheid, van trouw. Op korte afstand ontstaat voor mijn ogen een wolk van compassie en wanneer die optrekt verschijnt daar een jonge vrouw die naar mij glimlacht. Ik weet onmiddellijk dat dit Judith is die mij duidelijk maakt dat zij er is en dat zij de tinteling van het leven ervaart en dat dit leven goed is. Judith straalt ook een zekere spijt uit, dat zij ons al deze pijn heeft moeten aandoen, maar dat deze pijn ook een loutering is geweest, een les om te weten te komen dat zonder pijn geen vreugde kan bestaan, zonder angst geen liefde en zonder strijd geen vrede.

Judith draagt een prachtig blauw gewaad, exact in de tinten van het boeket dat ik de dag daarvoor heb gekocht en haar lange blonde haren, die over haar schouders vallen, steken zo prachtig bij deze kleuren af dat zij een fee lijkt, een engel, een boodschapper van God.

Na enkele minuten vervaagt het beeld langzaam en ik ben in een opperste vorm van geluk, van extase geraakt. Beneden gekomen vertel ik mijn echtgenote van dit wonderbaarlijke voorval, en hoewel zij nog steeds enige scepcis vertoont, ziet zij wel aan mijn stralende gezicht en aan mijn hele uitstraling dat datgene wat mij is overkomen echt is en zo zijn wij allebei weer dichter gekomen bij het moment dat deze episode in ons leven een steeds betere plaats kan krijgen.

Dat was bijna een jaar geleden. Het vervolg van deze historie ligt ruim een week geleden. Op de vooravond van mijn verjaardag, leg ik de intentie om - zo mogelijk - met mijn overleden familieleden te spreken. Vrijwel onmiddellijk volgt een affirmatie van mijn Gids Magda, en ik krijg - voor het eerst in woorden - contact met achtereenvolgens mijn moeder, die in december 1997 is overleden. Mijn vader, overleden in 1943, en tenslotte Judith die mij vrolijk aanspreekt met:
"Hallo papa, hoe gaat het met jou?".

De conversatie die volgt is kort maar opwekkend en ik kan zeggen dat ik zo enorm dankbaar ben dat ik al deze dingen kan en mag meemaken en nu met jullie mag delen. Dit maakt het mogelijk om het hele verhaal in een wat gewoner daglicht te plaatsen, en om te zien in liefde. Om te weten dat Judith het zo goed maakt veroorzaakt een onvergetelijke en waardevolle blijheid dat woorden te kort schieten om dit via het papier duidelijk te maken.

Wees ervan overtuigd dat ik God/Bron/Eenheid uit de grond van mijn hart heb bedankt voor al dit moois dat ons ten deel is gevallen. De pijn is getransformeerd naar mededogen en naar liefde en naar een vergaande vorm van acceptatie en we weten nu zeker dat Judith leeft…