De Lichaamstaal van uw huisdier begrijpen

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

Notities uit het dagboek van een dierenarts
Amateur elektricien
Door Elaine Harrison

Terwijl ik naast mijn computerscherm uit het raam kijk, zie ik een veld vol bezige hennen, haantjes, kippen, eenden en ganzen. Rechts daarvan kan ik het zoete lied van volière vogels horen (onze buren hebben er ongeveer 100. En nee, ze zingen niet allemaal tegelijk.) Op de schutting tussen ons en de volière zit een mooie gestreepte kat. En ik ben er niet van overtuigd dat die daar enkel zit om te luisteren naar het gezang! Aan de voorkant van het huis leeft een groot oud knoestig paard, alleen in zijn wei maar niet ver van het geluid van het honderdtal paarden, die onder aan de heuvel in de bocht van het dorp leven.

Boven mij (op dit ogenblik een plank van me vandaan) zit Willum, onze huisrat. Boven hem (op de zolder), slaapt nu, na dat die 's nachts rond heeft geschuifeld en me wakker heeft gehouden, een ander nog niet geïdentificeerd knaagdier, misschien twee. Bij mijn voeten zitten Charlie en Kelly, onze twee heerlijke hondenvrienden, en op het bed in de aangrenzende kamer liggen Jingle en Lambert - die in hun kattenslaap aan het jagen zijn. En dat is maar een snelle schets van de ontelbare levende wezens die me op dit ogenblik omringen!

We wonen niet op een planeet vol met mensen, met een paar dieren daar tussen geworpen om het er leuk uit te laten zien. Dit is een wereld gevuld met leven en vervuld met een voortdurende communicatie tussen zijn bewoners. Elke plant, insect, boom en vogel is een deel van een grote ontzagwekkende levensvorm. En ook wij zijn een deel van dat geheel. Op vele niveaus communiceren we voortdurend met al wat rondom ons leeft. En, omdat we echt iets van al deze wezens willen, moet dit een van de beste redenen zijn om echt je omgeving en al wat er leeft te koesteren.

Het is volledig onnodig om een dierentuin te bezoeken of een wildlife park om dit volledig te bevatten, maar het helpt om een punt aan te tonen. We raken gewend aan onze dagelijkse omgeving, of die nu harmonieus is of niet. Daardoor voorziet het volledig in een andere omgeving stappen, zoals in een dierentuin, ons iets van een werkbank. De laatste keer dat mijn partner, Pekka en ik een dierentuin bezochten hebben we de daarop volgende 24 uur doorgebracht met een mengeling van gevoelens van uitputting, depressie en woede. Niet omdat we iets meegemaakt hebben, alle dieren schenen goed gevoed en verzorgd en hun hokken waren groter dan de vele andere die we gezien hadden, daarbij schenen hun verzorgers een toegewijde groep te zijn. Maar onze harten hadden een andere toon gehoord en dat was geen harmonieuze.

De hele zaak van gevangen dieren is er een die ik nu niet wil uitdiepen, daar het op verschillende manieren besproken kan worden en garanties meer plaats vragen dan ik nu kan geven. Maar ik wil ons laatste bezoek aan de dierentuin met jullie delen, een bezoek dat zeker verschil voor me maakte. In de gemengde zak van gevoelens die geabsorbeerd werden op onze uitstap, was er één die eruit sprong.

Ik heb een passie voor olifanten en normaal ga ik daar ongeveer als eerste naartoe in elke dierentuin of safari park, en daarna kan men mij daar wegsleuren om naar wat anders te gaan kijken! Daardoor kan je misschien mijn teleurstelling begrijpen toen we bij ons laatste bezoek op een koude, natte winderige zomerdag in Engeland ontdekten dat ze opgesloten zaten in hun betonnen jungle. Als het niet zo'n afschuwelijke dag was geweest, zouden we de kleine "geen ingang" deur niet geprobeerd hebben aan de andere kant van de hoofddoorgang langs de doordrenkte buitenste afsluiting. Maar tjonge, was ik blij dat we het gedaan hadden! Eerst en vooral omdat het ons de gelegenheid gaf om op dat ogenblik niet natter te worden, maar veel belangrijker omdat ik me realiseerde dat we konden zien dat er "iets" gedaan werd aan de voeten van de olifanten.

Terwijl we ons als indringers voelden gingen we stilletjes naar een enorme mannetjes olifant die daar plat lag, omgeven door een aantal verzorgers en, naar we aannamen, dierenartsen. Hij kreeg een soort van pedicure. Een van de verzorgers zag ons en met een vragende blik en een knik kregen we toestemming om te blijven kijken. Getemde en gevangen dieren over de gehele wereld hebben verschillende soorten speciale voetverzorging nodig om het natuurlijk bedoelde werk te vervangen, die van het over en weer gaan over vele mijlen aangepast land, en het scheen dat olifanten daarbij geen uitzondering waren. Ik keek verwonderd toe bij het zien van deze enorme, sterke stier die comateus lag, en vroeg me af hoe lang ze nodig hadden eer het effect van enige drug wegging, en hoe hij zich achteraf voelde. Hoe lang zou hij zich draaierig en gedrogeerd voelen?

Normaal gesproken als ik bij dieren ben die verdoofd zijn kan ik mezelf heel draaierig voelen en ik was verbaasd dat ik me zo niet voelde bij zo'n enorm dier! Hij was dan dikhuidig en enorm, maar met de uitzondering van de duidelijke moeite die men had om de huid te verwijderen van zijn voeten, werd elk gebaar en elke aanraking uitgevoerd met de meeste zachtheid. Deze mensen hadden duidelijk voor dit mooie wezen dat onder hun hoede was zeer veel gevoelens. De klus was bijna klaar en er werd een banaan bij zijn slurf geplaatst, een goede traktatie dacht ik, voor als hij wakker wordt. Toen, met een woord van zijn verzorger stond hij prompt op en at zijn banaan op. Hij was in het geheel niet verdoofd! Hij lag daar volledig stil, met geen enkele tegenzin, omdat hij gevraagd werd dat te doen. Verbazingwekkend!

Misschien voor ons (maar misschien ook niet) liet de verzorger hem enkele passen doen. Gefascineerd als een kind bekeek ik dit geweldige schepsel die een dozijn of wat circusachtige truckjes deed, of eerder een olifantenballet vertoonde. De verwondering van dit alles werd overschaduwd door een deel van me dat zich ziek voelde door zo'n gecontroleerde opvoering. Er had geen slagen of forceren plaats gehad maar was het juist en natuurlijk dat hij al deze schijnbare onnatuurlijke dingen moest doen om ons mensen te plezieren? Een andere kleine stem kwam binnen die de noodzaak van het oefenen van dit dier zijn geheugen in deze beperkte omgeving rechtvaardigde… maar, maar, maar… Ik stopte mijn eigen innerlijke gevecht en besloot om het de olifant zelf te vragen wat hij dacht.

Zijn antwoord was eenvoudig en zo mooi geruststellend. Hij zei dat het oké was, ze waren goed, dit was wat hij hier kwam doen. Hij had geen echte kennis van een andere manier. Hij zei me dat hij ze niet zozeer uitvoerde voor zijn mensen, als wel een rol speelde waarvan mensen konden leren. Hij had weinig woorden, maar hij overweldigde me met zijn liefde en mededogen, zijn begrip en zijn wijsheid. Hij presenteerde me zeker voedsel voor mijn gedachten, het scheen dat hij meer controle had over de situatie dan op het eerste zicht leek.



En nu terug naar mijn eigen tuin… is het harmonieus? Ja, ik ben blij dat ik kan zeggen dat het, alles bij elkaar genomen, harmonieus is. En waar niet zo is, zullen we er alles aan doen om de balans te herstellen. En weet je, balans herstellen is niet zo complex, hoewel het er soms uit ziet dat het met de verantwoordelijkheid voor al die ontelbare levensvormen die je omringen het een hoofdtaak is. Je moet het niet "allemaal oplossen". Soms kan aandacht geven aan een deel van het geheel een stroom van reacties creëren. Vergelijk de grootte van een bougie, of enkel een deel van die bougie, ten opzichte van de rest van de motor van je auto - doch als dat ene kleine deel niet perfect werkt, hoe lijdt de rest daaronder?

Keer op keer word ik herinnerd aan de wonderbaarlijke ineengeweven complexiteiten van onze wereld. Nog nooit heb ik een dier kunnen helpen door te helen of met communicatie zonder ten minste één andere geraakt te hebben, en nooit stop ik verwonderd te zijn hoe dit zich kan manifesteren. Hoewel, er is een bepaald verhaal dat ik dicht bij mijn hart bewaar, door zijn echte "inter-species" terugslagen. En ik raad je aan om bij datgene waar ik deel van was je niets af te vragen, maar je ervan te verzekeren wat voor hoofdrol je speelt in deze wereld als een bougie (of de maker ervan).

Ik had vier uur te rijden naar een afgelegen en kil deel van de Britse eilanden. Al wat ik wist was dat ik een paard ging zien waarvoor dierenartsen niets meer konden doen. Hij was geheel lam en de dierenarts dacht dat het best wat men voor hem kon doen was hem "uit zijn lijden te verlossen". Ik besprak dit geval over de telefoon. Zeker op het eerste gezicht scheen het me dat in dierenartsentermen er niet veel meer voor hem gedaan kon worden. Een week ging er voorbij tussen het telefoongesprek en mijn bezoek, en gedurende die tijd vroeg ik Anita om mij een foto te sturen van Bill zodat ik me kon "in-tunen" en hem wat healing kon toesturen voordat ik er was. Zij deed dit, en het eerste wat me opviel was dat zij de verkeerde foto opgestuurd had! Er was iets niet juist… dit was Bill niet! Maar hierover later meer….

Nu wil ik niet Britten niet laten denken dat het alleen maar regent in Engeland, maar mijn lange rit was eerder zoals mijn bezoek aan de dierentuin, nat en miserabel. De laatste paar mijlen was langs diepgevormde, modderige trekkersporen welke me schenen te leiden naar niets anders dan door mist omgeven velden. Juist toen ik begon te denken dat ik de verkeerde afslag genomen had en me afvroeg hoe ik in hemelsnaam in mijn achteruit zou kunnen terugkeren, hoorde ik een paard roepen - en ik hoopte dat het Bill was.

Het weer hielp zeker niet, maar ik moet zeggen dat dit de droevigste boerderij was waar ik ooit voet op zette. Anita en haar moeder en vader waren vriendelijk maar de plaats scheen in de tijd vast te zitten, alsof het ergens gestorven was en nu enkel bestond op een mechanische manier. De plaats was stil, het viel me op hoe vreemd het was om zelfs geen vogel te horen. Ik schudde onmiddellijk deze gevoelens van me af en plaatste mijn aandacht naar de reden van mijn bezoek: Bill. Het werd snel duidelijk welk een vitale rol Bill speelde in Anita's leven. Hier leefde zij, geïsoleerd van de rest van de wereld, onmogelijk om meer dan een paar ochtenden te werken op een nabij gelegen boerderij omdat zij al jaren leed aan ME. En nu scheen het dat zij zou worden gescheiden van haar beste vriend. Zij vertelde me dat zij het zich zeker niet kon permitteren om een ander paard te kopen, zij had Bill enkel omdat hij haar jaren terug gegeven was door iemand die hem niet langer meer kon houden.

Dit was zeker het paard dat ik gezien had op de foto, maar toch voelde er nog iets verkeerd aan. Bill was geen model paard, in termen van overeenstemming zou hij nooit de grootste van de paarden atleten zijn en het was duidelijk dat de manier waarop hij was gebouwd zijn probleem van lam zijn verergerde. Hoewel, Anita had niet de bedoeling om iets anders "te doen" dan van hem te houden en voor hem te zorgen. Als hij nooit meer bereden kon worden was dat goed voor haar, indien het goed was voor hem. Hij was een klein paard met een groot hart, en hij maakte me snel duidelijk dat hij wanhopig was over al dat praten over vernietigd worden. Hij wenste nergens anders heen te gaan! Bill was veel ouder dan Anita dacht en hij vroeg me om hem te helpen bij verschillende pijnen en pijntjes in zijn lichaam. Ik deed dat en bracht wat tijd door met Anita om haar te tonen hoe ze hem kon helpen als ik er niet was. Hij hield van elk ogenblik!

Terwijl de rest van Bill zijn lichaam ontspande en vrijer voelde, voelde zijn been beter aan. Hij zei dat hij zich de pijn in zijn been niet zo aantrok als hij het maar kon laten rusten als hij dat verkoos. Zijn lichamelijke genezing kwam ook door, maar ik voelde nog altijd alsof ik meer voor hem kon doen en vroeg Bill wat het was? Toen zei hij het mij: zijn naam was niet Bill! Hij werd gestolen toen hij jong was en kon niet begrijpen waarom iedereen hem bij de verkeerde naam riep. Hij voelde zich zo onzeker omdat hij zich afvroeg of iemand hem ook hier zou wegnemen, zelfs na al die jaren! Hij zei dat indien hij moest gaan hij de hond ook zou missen. Ik had tot hiertoe geen hond gezien, maar ineens was daar een jonge deugniet van een zwart met witte collie in de stal en danste rond Bill zijn benen. De band tussen deze twee dieren was zo puur en sterk en het bracht een brok in mijn keel.

Ik zei Anita wat er gezegd werd wat haar voor een moeilijke beslissing stelde: Zou zij proberen de mensen op te sporen waar hij jaren gelden gestolen was? Zij wist dat zij het moest proberen en ik wist dat alles goed zou zijn. Wij zaten een tijdje in de stal van Bill te praten toen ik haar vroeg waar haar lieve kleine hond heen was. Anita werd heel bleek en haar ogen vulden zich met tranen. "We weten het niet" zei zij, "zij verdween op een dag, vijf maanden geleden en we hebben haar niet kunnen terug vinden". Het kwam ineens bij mij op dat de hond die ik gezien had in geestgedaante was! Bij die gedachte keerde de hond terug en ik vroeg haar wat er gebeurd was. Zij zei me dat ze overreden was die nacht en onmiddellijk gestorven was, maar sindsdien elke dag naar hier teruggekomen was. De opluchting bij Anita was enorm, doordat ze wist dat zij niet geleden had in de handen van iemand of gedurende dagen met pijn over het land moest kruipen in de hoop dat er zalf was voor haar niet genezen wond.

Anita en ik praatten over geestverschijningen, healen, telepathie en alle wonderen van de wereld. Zij was als een spons die alles opslorpte wat ik haar vertelde. Dit was niet nieuw voor haar; zij was het alleen vergeten en was meer dan klaar om zich alles opnieuw te herinneren. Haar intuïtie en healing mogelijkheden waren groot en ik voelde dat veel van haar ziekte te wijten was aan een frustratie van energieën. Ik beloofde om contact met haar te houden en haar enkele boeken te sturen welke ik vond dat zij interessant zou vinden. Ik liet haar ook veel na om te oefenen op haar eigen beminde paard.

Voor ik wegging ging ik naar het huis voor een kop koffie, en het enige leven dat ik zag was een groep van nogal triest kijkende schapen in een hok. Ik ontdekte vlug dat Anita's familie meer dan zijn deel van tragedie gehad had over de jaren en ze waren zoals ze aanvoelden, uitgewrongen door dit alles. Haar vader was ziek en vocht om de boerderij te behouden. We praatten niet veel over wat gebeurd was met Bill, of over ons lange gesprek, ik voelde aan dat Anita zelf met hen erover wilde praten nadat ik weg was. In plaats daarvan praatten we over organische groenten, haar moeder had gehoord dat dit iets was dat Anita kon helpen tegen haar ziekte. Wat ik deed was eerder "buitengewoon" voor hen en niet gemakkelijk om er over te praten. In feite, ben ik er niet zeker van of ze veel mensen zagen "gewoon" of niet.

Toen ik wegging gaf ik mij over aan een groot Brits tijdverdrijf en gaf commentaar op het weer. Anita's vader knikte ten afscheid vanuit zijn stoel en bij het naar buiten kijken door het raam lachte hij en zei: "Wel als je anders niets gedaan hebt, je hebt wel verandering van het weer meegebracht". Ik kon mijn ogen bijna niet geloven: naar buiten stappend vanuit hun kleine en gevulde keuken werd ik begroet door een gouden lucht met een perfecte regenboog die de gehele horizon omspande. Wat een verschil! Maar er was nog iets anders… ik hoorde een vogel zingen.

Gedurende de volgende week zond ik elke avond healing op afstand naar Anita op een afgesproken tijd waarop zij zich "in tunede". Ik zond haar wat leesmateriaal zoals beloofd en hield haar en haar familie in mijn gebeden. Ik wist dat er iets speciaal plaats gevonden had bij onze ontmoeting en dat Bill maar een deel van dat proces was. Een sleutel als het ware, die de deuren opende naar nieuwe mogelijkheden. Ik hoorde gedurende maanden niets.

Toen kwam de brief:

"We zijn niet zeker wat er eigenlijk is gebeurd op de dag dat jij ons bezocht. Allereerst was het de eerste keer in jaren dat ik gedurende de gehele namiddag en avond wakker kon blijven - en ik voelde me de volgende dag beter. Bill (we besloten om deze naam te houden) doet het goed en we gaan uit voor prettige trage ritjes rond de boerderij. Hij loopt en bokt in zijn wei en is blijkbaar meestal zonder pijn. Vader weende toen ik hem zei dat je Meg (de hond) gezien had en de volgende week werd ons een nieuwe puppy aangeboden door een buur. Zijn naam is Max en hij is schattig. Hij heeft vader een nieuw doel in zijn leven gegeven. We konden de schapen houden en nu zien ze er beter uit. Vader heeft nu ook een deeltijdbaan op een andere plaatselijke boerderij. Elke avond dat je me healing stuurde viel ik in een diepe slaap en werd elke dag beter wakker. Ik doe nog altijd de oefeningen die je me hebt laten zien en ik ga naar een cursus om er zelf meer over te leren. Moeder besloot om weer groenten te gaan telen en ze heeft ons verbaasd met de resultaten, je moet eens komen en proeven.

Met Liefde
Anita

En al wat ik deed was de stekker veranderen! Je moet geen groot elektricien zijn!

Over de auteur
Elaine is geboren en opgevoed in het hartje van England, in de County van Nottinghamshire. Zij kon geesten en aura's zien vanaf haar kindertijd, zij probeerde een stop te zetten op haar schijnbare "verschillen" toen zij school verliet en het probeerde in de wereld van journalistiek. Als schrijver, Redacteur en Marketing Manager genoot zij ervan om jaren te werken voor vooraanstaande titels en daarbij over de gehele wereld te reizen. Natuurlijk kon haar spirituele zoektocht niet genegeerd blijven en weldra werd alle vrije tijd gebruikt om het mediumschap (studeren aan het wereld befaamde Stansted Hall in Engeland) en heling te onderzoeken. Dieren hebben een belangrijke rol gespeeld in haar leven en het helen van en communiceren met dieren neemt nu veel in beslag. Elaine is ook praktiserend gekwalificeerd TTEAM (Tellington Touch). Elaine verdeelt tegenwoordig haar tijd tussen dierenwerk, lezingen en demonstraties, mediumschap en vrijblijvend schrijven. Je kan haar bereiken via haar email elaineandpekka@aol.com