De Lichaamstaal van uw huisdier begrijpen

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

Notities uit het dagboek van een dierenarts
De verrassing van Suki
Door Elaine Harrison

Ik ken Suki reeds vele jaren. Zij was een mooie zwarte kat met de meest doordringende ogen en zij leefde bij een van mijn liefste vriendinen. Wanneer ik daar verbleef kwam zij bij mij op of in mijn opgemaakt sofabed, en ik hield van die nachtelijke omhelzingen, omdat ik mijn eigen lieve katte vriendinnen thuis miste. We hadden ook een klein morgen ritueel omdat Suki er van hield om de eerste te zijn in het huishouden om te ontbijten, en daar ik het dichtst bij de keuken was beantwoordde ik altijd haar roepen met een kleine kop vol van wat er ook maar op het menu stond. Dit was ons geheim, omdat Suki aan ieder die eerst beneden was vertelde dat zij nog geen ontbijt gekregen had en zo voor de tweede keer kon krijgen. Ik zou soms gezworen hebben dat als ik haar oogcontact met haar kon krijgen terwijl zij haar tweede kom naar binnen werkte, dat zij naar mij knipogende!

Suke scheen me altijd een "oudere" kat toe, niet om een of ander gebrek aan atletisme of kattenkracht, maar eerder door haar wijsheid. Het waren die ogen van haar. Zij schenen een leven en een taal te hebben van zichzelf. Een blik van Sukie en je wist dat je "gelezen" was; er ontging haar weinig. Zij was ook iets van een matriarch. Al die mensen kunnen in een valse zekerheid verbleven hebben dat zij de regels stelden, maar nee hoor, Suki trok op de een of andere manier aan de onzichtbare koorden achter het scherm. Zij speelde een grotere rol dan dat er dikwijls gedacht was. Haar aura was enorm en degenen die het niet konden zien voelden het dikwijls, speciaal bezoekende honden hielden een respectvolle afstand - geen vragen gesteld, geen grollen of sissen nodig.

Zij vertelde me eens dat zij een haast moederlijk oog op mijn vriendin hield; hoe ze daar was om haar te ondersteunen en haar te beschermen tot zij klaar was. Begrijp me nu niet verkeerd (of Suki), mijn vriendin was zeker kundig genoeg om voor zichzelf te zorgen, en ieder ander… maar ik denk dat dat juist het punt was. Altijd klaar voor iedereen en schijnbaar naar buiten toe onafhankelijk en met meer vertrouwen dan de meesten. Suki herkende het "kind binnenin" dat behoefte had aan iemand om voor haar uit te kijken. Toen ik Suki vroeg wat ze bedoelde met "tot zij klaar" was kreeg ik een van deze blikken zonder woorden die boekdelen spraken. Suki was een groot leraar, stilletjes haar leerling leidend tot zij voelde dat ze klaar was om naar buiten te gaan en "haar werk te doen". Dan ging ze verder.

Nu dan, als een kat in haar tienerjaren en ze zegt dat ze "zal verder gaan" als haar werk klaar is, denk ik dat zelfs een communiceerder met dieren kan vergeven worden om verkeerd te denken! Ik veronderstelde dat zij bedoelde dat zij zou overgaan en dit fysieke rijk zou verlaten. En ik denk dat dit was wat zij me wou doen denken, omdat ik zelfs niet kon dromen waar anders zij heen zou gaan in de toekomst. Zij vertraagde toen reeds, een van haar poten trok een beetje, en die mooie ogen begonnen te bewolken. Zij was zo helemaal een deel van het leven van mijn vriendin en zo blij met haar lot dat ik met geen mogelijkheid kon denken dat zij ergens anders werk te doen had. Zij was een oude kat.

Toen mijn vriendin dus "klaar" was en onze wereld omver wierp met het nieuws dat zij haar biezen ging pakken en het land ging verlaten om "haar intuïtie" te volgen, zag ik Suki glimlachen met een tevredenheid van een job die goed gedaan was. Zij zag er in 't geheel niet naar uit dat zij klaar was om van deze aarde te gaan! Gelukkig was Suki's toekomst veilig bij de dochter mijn vriendin die haar aanbad, en ik glimlachte ook, terwijl ik begreep wat zij bedoelde met "verder gaan". Zij had duidelijk bedoeld verder gaan naar de volgende generatie, waar zij haar laatste jaar of zo zou doorbrengen omgeven door familiaire familie. Het was een tijd voor gemengde gevoelens, maar diep van binnen wist ik dat mijn beide lieve vrienden, katachtige en vrouwelijke, precies deden wat ze moesten doen. Er is een grote voldoening in het zien dat degenen waar je van houdt het goed doen.

Biezen werden gepakt en afstanden afgelegd en alhoewel ik wist dat ik Suki nog maar af en toe zou zien wist ik dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Zij en ik zouden mijlen uit elkaar leven. Het leven ging verder en ik had mijn eigen mooie kattenvrienden, Smudge en Puzzle, om mijn kattenbehoefte te lenigen. Samen met mijn schitterende honden en paarden, had ik geen tekort aan dierengezelschap en al de vreugde die dit brengt, soms spijtig genoeg, de hartenpijn. Deze tijd van veranderingen voor velen van hen lieten me niet onberoerd. Gedurende de volgende twaalf maanden verloor ik drie van mijn dierenvrienden aan Spirit - Judy, Smudge en Ben. En zoals ik al eerder in deze kolom geschreven heb, als helderziende, paranormaal begaafde - noem het wat je wilt - zoals ik ben, ben ik ook menselijk en verlies kwetst. Het was een harde tijd, waarin ik ook verhuisde, daardoor was het leven voor een tijdje in de war.

Het goede nieuws was dat ik dichter ging wonen bij de dochter van mijn vriendin en haar partner - en natuurlijk bij Suki en Gullie de spaniël. Tot hiertoe heb ik vergeten Gullie te vernoemen, alhoewel hij en Suki samen wonen sinds zij een puppy/katje waren. Mijn weglating wijst op geen enkele wijze naar een tekort aan belangrijkheid in het leven van zijn familie, in feite het tegenovergestelde. Het is eenvoudig om deze reden, ik weet dat indien ik mijn aandacht naar hem richt ik tussen teveel verhalen zou heen en weer getrokken worden. En dit gaat over Suki.

Toen ik in mijn nieuwe huis was ontmoette ik Suki uiteindelijk weer en was niet verrast om te zien hoe verouderd zij was. Hoewel nu volledig blind was zij een gelukkige ouderling en het was prettig om te zien dat ze nog altijd het toneel regeerde vanuit haar rustplaatsen. Enkel vijftien minuten verderop was ik met mijn partner verhuisd en daarbij was mijn familie uitgebreid met de toevoeging van twee jonge katten, die in het begin mijn lieve oude Puzzle gek maakten, maar haar snel een nieuwe vreugdevolle rol van grootmoeder gaven. Ze dachten dat ze "oh zo slim" waren, kruipend op en achter en onder haar favoriete stoel, uitreikend om haar staart vast te grijpen, of op haar achterste te tikken, tot zij haar ogen halfopen deed een klauw uitstak en hen zulk een verrassende zwiep gaf dat ze verdwenen… tot de volgende keer

En het leven nam een nieuwe routine en al wat nieuw was werd gewoon en het verleden, wel, sommige dingen hadden nog een beetje aandacht nodig. Ik was drie leden van mijn dierenfamilie verloren in een korte tijd en vond mezelf naar troost zoeken bij degenen die nog bij me waren. Met geen enkel verlangen om het belang van mijn honden en paarden vrienden te negeren, dit is een kattenverhaal, daarom keer ik mijn aandacht daarvoor in de plaats naar Puzzle. Zij was mijn schaduw. Zij ging samen met mij wandelen, praatte met me, zat bij me en op mij, sliep bij me en op mij, en gaf ook de grootste omhelzingen! Ik was zo bezorgd over het feit hoe ze nieuwe jonge katjes zou aanpakken in haar leven, omdat ze niet bepaald sociaal was met andere katachtigen, dat ik bijna verkoos om mijn huis niet te delen met mijn partner omdat het voor haar teveel zou zijn. Het is waar! Zoals ik al gezegd heb, paste zij zich zeer goed aan. Maar drie katten waren genoeg - we hadden geen plaats voor meer.

Nu wist ik dat de reislust welke mijn vriendin het land deed verlaten zich ook begon te vertonen in haar dochter, maar ik wist ook dat het waarschijnlijk niet zou zijn voor Suki overgegaan was (haar gezondheid verslechterde) en dat Gullie zijn paspoort aan 't uitzoeken was om mee te gaan. Zo dus, hoe verdrietig het ook zou zijn voor Suki's familie om haar te verliezen aan Spirit, volgde iedereen opnieuw hun gekozen bestemming. Suki was nu onder toezicht van de dierenarts voor een rits kwalen en terwijl de tijd naderde voor mijn vrienden om het land te verlaten was schijnbaar de beste manier om haar "in te laten slapen". Zij was bijna twintig, niet erg mobiel, miste occasioneel haar kattebak en schreeuwde soms alsof zij pijn had. Het was een hartbrekende beslissing.

Toen mijn telefoon ging en mijn vrienden vroegen om te komen en met Suki te communiceren om zeker te zijn dat ze begreep wat er gebeurde en om zeker te zijn dat ze het juiste deden, versterkte ik mijzelf tegen een emotionele tijd. Waarom vielen zij over deze beslissing? Mijn hart had pijn voor hen. Ik herinner me dat ik Puzzel opnam voor een omhelzing vooraleer ik wegging en om te vragen mij te helpen om "het juiste" te doen voor mijn vrienden en voor Suki - wat het ook mocht zijn.

Suki was half in slaap toen ik aankwam en had zich gedurende een tijd niet bewogen op haar comfortabele plaats. Ik begon haar zachtjes te wrijven en verbond me hart tot hart, klaar om te horen wat ze te zeggen had. Ik zei haar zachtjes wat er gebeurde en vroeg haar om alsjeblieft met mij te communiceren om haar mensen te helpen. Alsof een knop ingedrukt werd begon Suki te spinnen, zij hief haar hoofd op en opende haar blinde maar "alziende" ogen en gaf me een van die blikken! Verwachtend een ouder en meer vermoede versie van Sukie te horen antwoorden, hoorde ik in plaats daarvan de stem van jaren terug. En mensen, had ze iets te vertellen.

Ze kon al dat gepraat over dood niet begrijpen, zij was daar niet klaar voor; zij voelde zich nog altijd een katje. OK, indien ze moest gaan was dat goed voor haar, maar zij wilde niet echt. Ik keek naar de keuken deur waar ik mijn vriendin naar toe gestuurd had om koffie te maken terwijl ik met Suki begon, en vroeg me af hoe ik haar dat in 's hemelsnaam kon vertellen; Natuurlijk, onder normale omstandigheden zou ze gelukkig zijn dat Suki niet klaar was om te "gaan", maar al de uiterlijke tekenen hadden aangetoond dat zij het wel was en wat konden ze met haar doen? Zij kon toch niet gelukkig opnieuw gehuisvest worden op haar leeftijd en met haar gezondheidsproblemen. Hoe kon ze zich aanpassen aan een nieuwe omgeving terwijl ze niet kon zien! Terwijl al deze gedachten door mijn hoofd gingen, kwam Suki ertussen met een vaststelling die me nog meer schokte dan haar eerdere verkondiging. Zij vroeg, "Waarom kan ik niet bij jou komen wonen?"

Noot van de uitgever: Elain zal in Zuid California zijn vanaf 12 tot 26 februari 2002 en is bereikbaar voor privé consultaties. Indien je geïnteresseerd bent kan je Elaine e-mailen door de link te gebruiken die aan het einde van haar biografie staat. Zet a.u.b. "Bezoek California" bij je onderwerp.

Over de auteur
Elaine is geboren en opgevoed in het hartje van England, in de County van Nottinghamshire. Zij kon geesten en aura's zien vanaf haar kindertijd, zij probeerde een stop te zetten op haar schijnbare "verschillen" toen zij school verliet en het probeerde in de wereld van journalistiek. Als schrijver, Redacteur en Marketing Manager genoot zij ervan om jaren te werken voor vooraanstaande titels en daarbij over de gehele wereld te reizen. Natuurlijk kon haar spirituele zoektocht niet genegeerd blijven en weldra werd alle vrije tijd gebruikt om het mediumschap (studeren aan het wereld befaamde Stansted Hall in Engeland) en heling te onderzoeken. Dieren hebben een belangrijke rol gespeeld in haar leven en het helen van en communiceren met dieren neemt nu veel in beslag. Elaine is ook praktiserend gekwalificeerd TTEAM (Tellington Touch). Elaine verdeelt tegenwoordig haar tijd tussen dierenwerk, lezingen en demonstraties, mediumschap en vrijblijvend schrijven. Je kan haar bereiken via haar email elaineandpekka@aol.com