De Lichaamstaal van uw huisdier begrijpen

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

Notities uit het dagboek van een dierenarts
Waarom doen ze dat?
Door Elaine Harrison

Vele dieren waar ik bij geroepen wordt krijgen het label "gedragsproblemen". Met andere woorden ze laten een gedrag zien dat hun relatie met hun baasjes en soms met andere dieren moeilijk, en zelfs onmogelijk maakt. Deze gedragingen kunnen een veelheid van oorzaken hebben en ze kunnen gaan van licht irriterend tot echt gevaarlijk. Deze dingen overwinnen kan minuten of maanden duren en veel aandacht voor detail vragen. In alle gevallen ligt misverstand aan de wortel.
"Als ze eens konden spreken!" is een zin die dikwijls door gefrustreerde mensen, die niet begrijpen waarom hun dierenvrienden soms handelen zoals ze doen, wordt geuit. Als ze een spreker met dieren vinden dan geloven ze dat hun gebeden verhoord zijn. Gewoonlijk wel - maar niet altijd op de manier die ze verwachten. Hoe dikwijls heb je gebeden om iets en niet echt gekregen wat je vroeg? Of misschien kreeg je het, maar niet op de manier die je verwachtte!

Zoals degenen die me elke maand ontmoeten zullen weten, werk ik niet alleen met dieren door mijn mogelijkheid om zielenwerk of heling te doen. Verwachten dat men alles kan oplossen op een uitsluitend spiritueel niveau is een beetje als een dak boven je hoofd hebben - zonder stenen, cement en een solide fundering waarop men bouwt - het zal niet erg veilig zijn! De grootste gezondheid en geluk wordt bereikt door het in balans zijn van emotionele, mentale, geestelijke en spirituele behoeften.

Onze dierenvrienden zijn geen mensen in harige mantels en ik besteed veel tijd om mensen te leren kiezen welke soort ze graag zouden willen hebben om hun leven mee te delen en om met hen te communiceren in hun eigen taal - of het nu als een paard, hond, kat of als iets anders is. En ik bedoel niet om te leren hinniken, blaffen of spinnen, ik bedoel leren over hun belangrijke visuele communicatie - hun lichaamstaal.

Een ander belangrijk ding om te leren om je relatie harmonieus te laten verlopen is hoe je dierenvriend zich gedraagt in zijn eigen soortgroep. Bijvoorbeeld snuffelen aan het achterste van een nieuwe kennis (zelfs een oude!) is niet iets wat wij als mensen zouden verkiezen om te doen, maar het zegt een hond veel over een andere hond die ze tegen komen en hen te verbieden dit te doen, omdat het ons in verlegenheid brengt, is hen zeggen om nooit vragen te stellen over andere honden. Dit komt natuurlijk onder het hoofdstuk "dingen begrijpen" in plaats van "dingen doen!"

Het zich verbinden van geest tot geest met een dier is echt magisch en een wonderbaarlijk gebeuren. Op een praktisch niveau kan het ofwel het antwoord geven of een serie aanwijzingen om te weten waarom een dier zich gedraagt zoals het doet en wat wij zien als gedragsproblemen. Het is net als aspecten van onszelf ontdekken. Denk een ogenblik aan menselijk "probleem"gedrag - of het dat van jou is of dat van iemand anders - nu zeg me, zou één bezoek bij een raadgever genoeg zijn? Of is het complexer dan dat?

Toegeven aan en het beamen van een ongewenst gedrag is een moeilijk moment - voor mens en dier - maar het is het begin van een reis naar zelfontdekking, waarvoor veel steun nodig is. Daar agressie dikwijls bij dieren, die ik bezoek voorkomt, nemen we menselijke agressie als voorbeeld om mijn standpunt te illustreren. Indien een man zijn vrouw gedurende jaren regelmatig sloeg en op een dag vertelt hij het tegen iemand, zou dat betekenen dat hij het nooit meer zal doen? En zou hij zeker "weten" waarom hij het gedaan had? Zou hij echt weten wat aan de wortel lag van zijn probleem? Ik denk "neen", "neen" en "neen". En soms kan dat het zelfde zijn bij een dier.

Natuurlijk zijn er dikwijls vele uitzonderingen op de regel, dierengedrag kan van de ene dag op de andere veranderen. Inderdaad, onze taal kan soms in de weg komen te staan als we trachten om te gaan met onze eigen zaken, terwijl, telepathisch verbonden zijn met een dier ons toelaat om gevoelens en emoties duidelijk uit te drukken en soms onmiddellijk doorstoot naar de wortel van het probleem. Een proces dat op een bank bij een adviseur weken, maanden, zelfs jaren kan duren want wij mensen kunnen nodig een sessie doen voor een dier. Hoewel, zelfs wanneer een dier me zegt wat hem zorgen geeft kunnen ze nog altijd hulp nodig hebben om lichamelijk los te laten.

Elke cel in het lichaam heeft de capaciteit om herinnering te dragen en vandaag de dag is het alom erkend dat lichaamsgeoriënteerde therapieën helpen om lang vastgehouden neurologische patronen los te laten. Onderzoek heeft uitgewezen dat lang nadat een kwetsuur (of het nu een gapende wond, gebroken been, of een pijnlijke plek is) genezen is, de mensen nog altijd de gekwetste plek beschermen - dikwijls zonder er bij na te denken. Alhoewel traditionele psychotherapeuten een deuk kunnen doen ontstaan, om echt los te laten en gedragspatronen te veranderen moeten we ook met het lichaam aan de slag. En dat geldt ook voor de dieren.

Ik ontmoet bijna nooit een dier, dat bij het laten zien van een probleemgedrag, aangeraakt wil worden over het gehele lichaam, omdat, ongeacht wat de oorzaak van hun probleem is, spanning en pijn in delen van hun lichaam een groot symptoom van lang vastgehouden emotionele of mentale stress is. De enige uitzondering op deze regel is eigenlijk in 't geheel geen uitzondering - buiten een ingebeelde - omdat ik dieren tegenkom die "schijnen" "afgehaakt" te hebben in hun lichaam, alsof ze gestopt zijn met voelen.

Spanning en pijn in het lichaam hoeft ook niet het resultaat te zijn van een lichamelijk trauma. Wie heeft geleden aan pijn in de schouders, nek en aan spanningshoofdpijn na een dag met stress? Mensen houden typisch hun spanning in het bovenlichaam, terwijl, honden, paarden en katten hun spanning in het achtereind en achterste poten houden. Indien spanning dikwijls ervaren wordt en er geen lichaamswerk gedaan wordt om te helpen loslaten kan er een cirkel ontstaan en veranderingen in gedrag kunnen te voorschijn komen.

Ik werkte onlangs met een hond die begonnen was haar baasjes te bijten als ze haar aanraakten. Zij was ook bang van luide geluiden en het probleem werd slechter bij het ouder worden. Zij wist niet echt waar zij bang van was; zij wist enkel dat zij angst voelde en dat het aanraken door mensen haar schrikachtig maakte. Terwijl ik de Tellington Touch op haar lichaam gebruikte begon zij te ontspannen en kon zij me vertellen wat de angst gestart had. Zij was nog een jonge pup en op een avond zat ze samen met haar baasjes in de kamer met de TV aan, gesloten gordijnen, en toen kwam er een luide knal en sissend geluid buiten. Zij was onzeker wat er in hemelsnaam gebeurde en bekeek haar bazen om te zien wat zij er over zeiden - toen werd ze zelfs nog bezorgder, omdat zij ook ongerust waren. Er was ongetwijfeld ergens iets om ongerust over te zijn.

Wat ze beschreef was een typisch eerste vuurwerknacht voor vele honden. De eerste keer als ze het knallen horen hebben ze geen idee wat er gaande is, daarom kijken ze rondom hen naar hun mensen en medehonden om te zien hoe zij reageren. Op die manier kunnen zij uitmaken of ze al dan niet ongerust moeten zijn. Indien iedereen kalm is en niet let op het vreemde geluid, dan is er niets om ongerust over te zijn. Ongelukkigerwijze kunnen de best bedoelde verzekeringen, die we onze honden willen geven, aangezien worden als een indicatie dat er iets is om ongerust over te zijn.
Deze kleine hond werd dan nerveus bij het horen van een luid geluid, en ongetwijfeld hebben de mensen haar angsten gevoed door zichzelf angstig te gedragen. Haar spanning werd zodanig in haar achterpoten en romp opgeslagen dat zij zelfs pijn voelde als alles stil was. De spanning was voor haar, een herinnering van haar angsten, door zich gespannen te voelen was er voor haar een indicatie dat er iets was om zich zorgen over te maken. Zij had niet langer lawaai nodig om zich onzeker te voelen. Zie je hoe hierdoor een cyclus van reactieve lichaamspanning veroorzaakt kan worden? Het probleem begon met een angst voor een vreemd geluid en resulteerde in een grote onzekerheid, lichamelijke pijn en een tegenzin om aangeraakt te worden aan haar achterpoten en staart.

Stel je voor hoe het zou voelen als een bepaald(e) de(e)l(en) van je lichaam dat je echt niet graag aangeraakt wil hebben omdat het pijnlijk, gespannen of kwetsbaar is/zijn. Als je in gezelschap bent zou het onmogelijk zijn om te ontspannen omdat een deel van je zich zou bezighouden met het feit dat iemand onvrijwillig en onoplettend dat deel zou kunnen aanraken. Stel je voor dat je dit dilemma aan niemand kan uitleggen! Onvriendelijk zijn tegen iemand die je nadert? En wat als iemand te dichtbij kwam? Zou je wegschuiven en defensief worden, of zou je uithalen?

De Tellington Touch deed zijn wonder voor deze kleine hond en er volgde een noodzakelijk proces van heraanpassing. Haar mensen moesten sommige typische reacties afleren en een graad van honden taal aanleren. Zij is nog altijd licht reactief voor lawaai, zoekt het gezelschap van haar menselijke familie voor geruststelling, maar het bijten is gestopt nu ze de lichamelijke spanning heeft losgelaten die haar de schijn gaven om zich altijd te verstoppen.

Het volgende noodzakelijke ingrediënt was "vertrouwen". Haar mensen moesten leren erop te vertrouwen dat zij niet meer zou bijten. En dit is niet altijd een gemakkelijk proces. Indien een mens of een dier lange tijd een bepaald gedrag laat zien, en dan dat gedrag verandert, veranderen de reacties van anderen niet automatisch mee. Het oude gezegde "vergeven, maar niet vergeten", is hier duidelijk te herkennen. Volgende maand zal ik dieper spitten in de zaak van vertrouwen en hoe het kan opduiken in vele mens-dier relaties.

Over de auteur

Elaine is geboren en opgevoed in het hartje van England, in de County van Nottinghamshire. Zij kon geesten en aura's zien vanaf haar kindertijd, zij probeerde een stop te zetten op haar schijnbare "verschillen" toen zij school verliet en het probeerde in de wereld van journalistiek. Als schrijver, Redacteur en Marketing Manager genoot zij ervan om jaren te werken voor vooraanstaande titels en daarbij over de gehele wereld te reizen. Natuurlijk kon haar spirituele zoektocht niet genegeerd blijven en weldra werd alle vrije tijd gebruikt om het mediumschap (studeren aan het wereld befaamde Stansted Hall in Engeland) en heling te onderzoeken. Dieren hebben een belangrijke rol gespeeld in haar leven en het helen van en communiceren met dieren neemt nu veel in beslag. Elaine is ook praktiserend gekwalificeerd TTEAM (Tellington Touch). Elaine verdeelt tegenwoordig haar tijd tussen dierenwerk, lezingen en demonstraties, mediumschap en vrijblijvend schrijven. Je kan haar bereiken via haar email hier.