Zodra Munchie mijn auto het garagepad op hoort rijden laat hij vallen waar hij dan ook mee bezig is en komt aanstormen om me te begroeten. Hij blaft en huilt tegelijk, hij zwaait zo hard met zijn staart dat hij de garagevloer veegt met zijn donzige achterwerk en hij straalt. (Munchie leerde me wat het gezegde " Ik kon mezelf nauwelijks bedwingen" betekende).

Munchie geeft me altijd de zelfde hartverwarmende begroeting en het maakt niet uit hoelang ik weggeweest ben. Wanneer ik thuiskom na lange tijd loopt hij niet rond met zijn armen over elkaar om somber te verklaren, "Ik denk dat het tijd is dat we jouw aangegane verplichtingen van onze relatie eens bespreken." Hij is juist blij me te zien en laat me dat ook duidelijk weten.

Munchie staat meestal bij de voordeur om binnen gelaten te worden. Het hangt ervan af wat ik aan het doen ben en hoeveel modder hij aan zijn poten heeft, laat ik hem soms binnen. Op het moment dat ik de deur opendoe komt hij in aktie. Hij geeft mij geen ogenblik de tijd om van gedachte veranderen. Hij weet wat hij wil, vraagt erom, en grijpt zijn kans op het moment dat die geboden wordt. Munchie is een meester in het plukken van de dag.

Ik hoef nooit te raden wat er in Munchies gedachten omgaat.
Als hij gelukkig is dan zwaait hij met zijn staart. Als hij zich niet lekker voelt dan piept hij.
Als hij wil spelen springt hij op mijn schoot. Als hij niets voor spelen voelt dan loopt hij weg.
Als hij zijn eten lekker vindt schrokt hij het naar binnen; zoniet dan snuffelt hij eens en loopt weg.
Munchie heeft nog nooit tegen me gelogen, en ik vertrouw hem.

Als we naar het strand gaan dan zijn kleine kinderen en Munchie de enige wezens die naakt lopen. Hij schaamt zich nooit voor zijn lichaam.
Op sociale bijeenkomsten gaat hij op zijn rug liggen slapen met zicht op zijn edele delen.
Als munchie last heeft van windjes, dan geeft hij de schuld niet aan onzichtbare dieren of "broekgeesten".
Als hij een knappe Franse poedel ziet raakt hij zichtbaar opgewonden. Hij accepteert zijn lichaam als natuurlijk. Munchie accepteert alles als natuurlijk.

In koude nachten springt Munchie op mijn bed en kruipt onder de dekens.
Als hij ziet dat ik ga wandelen dan volgt hij me.
Als hij een aantrekkelijke boom in de gaten krijgt trekt hij aan zijn riem.
Als ik mijn autodeur opendoe probeert hij in de auto te springen.
Munchie weet dat het o.k. is om verlangens te hebben. Als hij iets wil dan maakt hij dat duidelijk. Soms krijgt hij het en soms niet. Hij heeft er tenminste om gevraagd.

Soms zou ik zweren dat Munchie lacht. Zijn kleine hondenlippen trekken naar achteren en hij doet dan net alsof hij iets weet dat ik niet weet.

En wat mij werkelijk irriteerd is dat hij schijnt te lachen wanneer ik mezelf te serieus heb genomen. Misschien probeert hij me iets te vertellen.

Als Munchie iemand vertrouwt dan is hij helemaal bij die persoon.
Als hij iemand niet mag dan blijft bij hij weg.
Hij blijft niet bij mensen die hem zeer doen.
Hij heeft geen concept dat hij samen met iemand moet zijn. Hij leidt niet onder het afbetalen van karma van vorige levens. Hij worstelt niet met zogenaamde afhankelijkheidskwesties.
Hij is loyaal aan zijn vrienden en laat anderen hun eigen weg gaan.

Als Munchie een hond op het strand tegenkomt, besnuffelen ze elkaar een tijdje.
Soms worden ze vrienden en spelen ze lang samen en soms gaan ze gewoon ieder hun eigen pad.
Ik heb een heleboel mensen ontmoet die, na een mislukt huwelijk erkenden, "Ik wilde dat ik een beetje meer aan hem/haar gesnuffeld had voordat ik met hem/haar mee naar huis ging."
Soms kan wat extra snuffelen een lang leven redden van een hele vieze lucht.

Als Munchie moe wordt tijdens lange wandelingen, pak ik hem op en draag hem een tijdje. Vanaf het moment dat hij in mijn armen is, draait hij zich op zijn rug en laat hij zich in overgave dragen.
Hij koestert geen schuldgevoel of onwaardigheid, hij protesteert niet, "Je hoeft dit echt niet te doen," of Ik zal je morgen dragen." Hij ligt in mijn armen en geniet ervan.
Munchie weet dat hij de liefde die hij ontvangt waard is en hij accepteert het.

Munchie vindt het heerlijk om minnaar te zijn. Hij houdt geen liefde voor anderen achter, want hij weet dat hij het dan zelf zal verliezen.
Het is nodig om van iemand te houden net als het nodig is dat iemand van jou houdt.
Mensen in verzorgingshuizen, gevangenissen en rehabilitatiecentra worden sneller weer gezond als ze een huisdier hebben om voor te zorgen.
Zorg voor een persoon, plant of dier en droefheid zal verdwijnen.
Net zoals het onmogelijk is om tegelijkertijd te fluiten en crackers te eten kun je geen liefde geven terwijl je depressief bent.

Munchie hoeft niemand te imponeren of zichzelf te bewijzen. Hij is wat hij is en dat is genoeg.
Hij maakt zich niet druk om zijn sociale reputatie. Hij is druk met gelukkig zijn.
Hij trekt lifters, modder en valleibessen aan.
Ik kan meestal zeggen wat hij gegeten heeft als ontbijt omdat het nog een poosje aan zijn kin blijft hangen.
Als ik hem meeneem naar het strand komt hij als een verzopen rat uit de oceaan.
Ik denk dat hij altijd leuk is, en hij schijnt het ermee eens te zijn.

Munchie is met dat bezig wat voor hem ligt. Hij heeft geen agenda (tot in het volgende decennium) of worstelt met de gedachte of hij de auto nu moet leasen of kopen. Geen van zijn hersenencellen zitten vol met PIN-codes die hij moet onthouden.

Het hele leven is daar waar hij is.

Ik kan alles tegen Munchie zeggen en hij raakt niet van streek.
Soms als hij dode kikkers gegeten heeft komt hij thuis met een stinkende adem, waarvan zelfs een kameel huivert.
Als ik hem dat vertel kijkt hij me aan en lacht.
Hij heeft geen ego. Misschien is hij wel beter af.

Munchie koestert geen wrok. Als je in het hier en nu leeft, wat moet je je dan herinneren?
Soms stap ik per ongeluk op zijn teen. Hij schreeuwt even en gaat weg. Om een paar seconden later weer terug te komen.
Na het observeren van kinderen vertellen psychologen ons dat een gezonde tijdsduur voor het voelen van een emotie vijf tot acht minuten is. Als het langer duurt dan houden we aan iets vast.
Munchie had ze dat ook kunnen vertellen.

Als het eten voor de hond op is en ik een mindere kwaliteit moet kopen totdat het goede merk weer voor hande is, weigert Munchie te eten.
Dan zit hij voor zijn bak, kijkt naar zijn eten, kijkt dan naar mij alsof hij wil zeggen, "Meen je dit nu echt?"
Dan loopt hij weg. Hij weet wat hij waard is en kent geen compromissen.

Niemand heeft ooit tegen Munchie gezegd dat hij klein is, dus handelt hij alsof hij groot is.

Als ik hem meenemen op wandelingen door het veld, rent hij achter koeien en paarden aan. Ik denk dat zij meer verrast zijn dan geïntimideerd om in een kraal gedreven te worden door een blaffende warbol. Maar het werkt. Munchie speelt het klaar om het vee op zijn minst een klein beetje in beweging te krijgen en hij komt terug met een triomfantelijke lach.

Eens wist hij een cementwagen tot stoppen te dwingen. (Hij zat voor de auto en blafte net zo lang totdat de wagen tot stilstand kwam).

Munchie denkt groot en daarom leeft hij ook groot.

Eens in de zoveel maanden verdwijnt hij voor een paar dagen. Toen ik eens ging zoeken naar hem vond ik hem bij een huis verderop in de straat waar hij aan het proberen was om een Duitse schapendoes te beklimmen. De kleine jongen kwam niet verder dan op kniehoogte bij de dame, maar dat hield hem niet tegen.

Hij had het tenminste geprobeerd.

Als we aan het wandelen zijn vindt Munchie het heerlijk om zijn neus in holen te steken, te rennen naar onbekende plekken en nieuwe mensen te ontmoeten.

Hij is niet tevreden met wat al bekend is.

Soms wordt hij in zijn neus gebeten, maar meestal wordt zijn wereld alleen maar groter.

Munchie neemt aan dat zijn motivatie de moeite waard is. Hij leeft alsof hij hier hoort te zijn.

Hij ontleedt niet elke gedachte en actie, hij vraagt zich niet af of zijn verlangen naar een been voortkomt uit een diepe onopgelost Oedipoes obsessie.

Munchie ligt 's nachts niet wakker zich afvragend of hij bestaat. Hij is er en dat is genoeg bewijs.
Hij weet dat "DOG" "GOD" achterstevoren gespeld is.
Hij is verlicht omdat hij nooit in de duisternis geweest is.

Voor zover ik het kan zien is Munchie een verlicht wezen. Hij leest geen boeken, gaat niet naar seminars en heeft geen problemen met zijn banksaldo. Misschien, als ik de juiste stappen neem, zal ik op een dag net zo gelukkig zijn als hij.