Diverse Artikels

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

Een uil, een kraai en een duw naar de Tarot
Door Lorna Woodruff

IN 1998, TOEN IK MIJN PARANORMALE BEGAAFDHEID ONTDEKTE – dat wil zeggen, toen ik voor het eerst de mogelijkheden ervan ontdekte, was ik in de wolken over de magie ervan. Het was zoiets wonderlijks dat ik mensen kon “lezen” – dingen over hen kon weten. Ik kan niet zeggen, zelfs tot op de dag van vandaag, dat ik “er met mijn verstand helemaal bij kan”. Kort daarna begonnen er ongelooflijke dingen in mijn leven te gebeuren. Oude levenskwesties schenen zich plotseling vanzelf op te lossen; een poosje leek het alsof het wonderen regende. Ongeveer zes maanden na die eerste aangrijpende ervaring begon ik mijn gidsen te horen. De metafysische lerares (medium) die me naar dit geschenk had geleid, vertelde me dat ik mijn Gidsen zou gaan horen. Zij voorspelde veel dingen die in mijn leven gebeurden. Ze voorspelde ook dat ik zeer snel spiritueel zou gaan leren en groeien. Na die dag zag ik haar nooit meer; maar sedertdien, had ik het gevoel dat ik in een roetsjbaan van spirituele hoogten en diepten zat, en nu kan ik me zelfs niet meer herinneren wie ik was vóór die veelbetekenende dag in mijn leven.

Sinds ik in staat was dit “bovennatuurlijke iets” te doen, versterkte dat voor mij de echtheid van paranormale begaafdheden in het algemeen, iets waar ik daarvoor absoluut vraagtekens bij had gezet. Maar, zelfs na veel nauwkeurige readings aan anderen te hebben gegeven, vertrouwde ik mijn vermogen nog steeds niet, dus bezocht ik geregeld andere mensen met paranormale begaafdheden om antwoorden te krijgen voor mijn eigen levenskwesties. Mijn Gidsen leidden me in feite naar een bepaalde helderziende (van naam) van wie ik ongeveer een jaar readings kreeg. Zij verschafte mij heel nauwkeurige informatie en werd zoiets als een “knuffeldeken” voor mij. Op een dag belde ik naar haar zakenadres en hoorde dat zij was overgegaan. Buiten mijzelf stelde ik daarover vragen aan mijn gidsen. Ze lieten me toen weten dat Sharon een soort “opleidingskruiwagen” was geweest en dat het nu tijd werd om mijn eigen intuïtie te vertrouwen. Ik kan niet zeggen dat ik daarmee gelukkig was.

Niet lang daarna werd ik op goddelijke wijze naar de Tarot geduwd. Ik had een sterke aversie tegen de Tarot, die volgens mij voortkwam uit mijn traditioneel religieuze opvoeding. Ik had helderzienden die de Tarot gebruikten, lange tijd gemeden, omdat ik het hele concept belachelijk vond. Alleen al bij het noemen van de Tarot begonnen mijn lippen te krullen en trok ik mijn neus op alsof ik zojuist zure melk had geroken. Maar, ik begon wat milder te worden nadat ik in een mooie metafysische catalogus een spel had gezien dat me aansprak. De schoonheid van dit spel en, ik veronderstel, de een of andere onbeschrijfelijke geur die er omheen hing, overweldigde me. Het was de Godinnen Tarot van Kris Waldherr. Ik herinnerde me een reading die ik niet lang daarvoor had gekregen, waarbij het meisje haar armen boven haar hoofd hief en zei, “Je moet Godinnenwerk gaan doen”. Ik vond deze verklaring op zijn best amusant. Hoewel het spel me scheen te “roepen”, bleef ik vasthouden aan mijn afkeer van de Tarot en kocht het niet. Maar, ik kon het ook niet uit mijn gedachten zetten.

Enkele maanden later las ik in een plaatselijke alternatieve nieuwsbrief over een kleine metafysische winkel. Het was maar een kleine advertentie. Zonder een duidelijke reden besloot ik er naar toe te gaan. Weken schreef ik de naam van deze winkel op mijn “Te Doen Lijstje”, maar het kwam er nooit van. Op een dag had ik het gevoel dat ik wat helderziend advies van buitenaf nodig had en dus ging ik naar een mannelijke helderziende die ik in dezelfde nieuwsbrief had ontdekt. Bij aanvang van de reading waren de eerste woorden die uit zijn mond kwamen, “Je moet naar “The Herbal Glen” gaan”. Dat was de naam van de metafysische winkel op mijn “Te Doen Lijstje” waar inmiddels spinrag op zat. Ik viel bijna van mijn stoel en antwoordde met een heel zuiderlijk accent “O-mijn-god”. Tijdens de reading bleef hij er de nadruk op leggen dat ik naar deze winkel zou gaan.

Ik volgde zijn advies onmiddellijk op. Het was een bescheiden winkeltje, eigenlijk meer een oud huis dat tot winkel was verbouwd. Kleine kamers met kralengordijnen als deuren. De lucht was bezwangerd met wierook en andere betoverende geuren. Glazen kasten boordevol prachtige stenen. Kruiden, boeken, drums en een grote sortering magische gereedschappen. In een antiek-uitziende glazen kast lagen kristallen toverstokjes en andere glinsterende dingen. Ik kwam in een kamer, zo groot als een inloopkast, waar een boekenkast stond vol verlokkelijke titels. Ik wierp even een snelle blik op de kleine selectie Tarotspelen op de bovenste plank – slechts twee spelen. Een daarvan was toevallig De Godinnen Tarot. Ik gaf kort even aandacht aan de synchroniciteit, maar ging snel verder om even te snuffelen aan de heerlijk geurende kaarsen en me te vergapen aan de opwindende metafysische kaarten met draken, elfjes en andere wilde en mystieke schepselen.

Ik was nog geen vijf minuten in de winkel toen ik een bordje opmerkte met “Aura Readings”. Zonder er zelfs maar over na te denken gaf ik me op voor deze splinternieuwe ervaring en binnen enkele minuten was ik boven en werd mijn aura gelezen door een wat grootmoederlijke dame. Het eerste wat ze zei was, “Je hebt een uil op je linkerschouder en een kraai op je rechterschouder”. Dat maakte onmiddellijk indruk. Ik vertelde haar dat ik wist dat de kraai een van mijn belangrijkste totems was (spirituele diergidsen) en dat ik in mijn leven ook reeds uilen had ontmoet onder vreemde omstandigheden… Ik had ze ook in mijn dromen gezien. Dit bevestigde voor mij dat dit in feite mijn twee belangrijkste totems waren.

Toen keek ze achter mij en zei, “Goeie genade.” Ik reageerde met, “Wat, wat?” Zij was even stil en zei toen op omfloerste toon, “Zoooo veel dieren”. Zij zag ook Indianen, twee krijgers en een opperhoofd. De drie uren met haar vlogen om en vervolgens daalde ik licht zwevend de trap af, bijna duizelig van mijn nieuwe kennis en mijn blijdschap over de ervaring.

Alsof ik wist waar ik naar toe ging en waarom ik er naar toe ging, ging ik rechtstreeks naar de kleine ruimte met de boekenkast, hield mijn hoofd schuin en keek omhoog naar de twee Tarotspellen die op de bovenste plank stonden. Terwijl ik mijn blik op de Godinnen Tarot doos vestigde, viel mijn oog op een intrigerend element in de afbeelding. Op de linkerschouder van de Godin Athena zat een uil. Ik wist niets van de Godinnenleer. Ik zou geen aandacht aan de uil hebben geschonken als ik niet zojuist via de aura reading had vernomen dat de uil een van mijn belangrijkste totems was. En omdat de vrouw de uil op mijn linkerschouder had gezien… wel, voor mij was dit het beslissende moment – de laatste grote duw naar “mijn kaarten”. Voor ik het wist, reed ik naar huis met mijn eerste Tarotspel, de Godinnen Tarot, en met de angst voor Tarot nog altijd in mijn geest.

Toen ik thuis kwam legde ik het spel op een tafel naast mijn bed. Het bleef daar bijna zes maanden onaangeraakt liggen. En dan op een dag pakte ik het spontaan op, trok enkele kaarten en mijn ogen gingen open. Het ging langzaam want mijn angst ervoor was nog niet verdwenen. Maar de Tarot verbaasde me zo dat de angst op een dag het raam uitvloog. De Tarot begon me zoveel dingen over mezelf te leren. Het maakte me zelfs nog meer bewust van de magie van ons bestaan dan de oorspronkelijke ontdekking van mijn paranormale vermogens. De Tarot heeft echt mijn “ontwaken” op een grondige manier aangewakkerd. Ik werd er al snel verliefd op.

Op een dag, nadat ik mijn angst voor de Tarot eindelijk had overwonnen, werd ik voorgoed met deze liefde doordrenkt. Ik had mijn baan, een beroerde baan, impulsief opgezegd. Het was een koude avond en het sneeuwde – twee dagen voor Kerstmis. Toen ik daarna thuis kwam was ik nog steeds geschokt door wat er was gebeurd. “Wat heb ik gedaan?” dacht ik. Ik ging in de huiskamer zitten zonder mijn jas uit te doen, mijn hart bonsde nog altijd. Ik keek gedachteloos naar mijn kostbare Tarotkaarten. Pakte ze op en vroeg, “Wat denken jullie over wat ik zojuist heb gedaan?” Ik trok één kaart. De Zonkaart… ook gekend als de “Ja!” kaart, de “Ga er voor, meisje!” kaart. Onmiddellijk vrede.

Ik had al bepaald dat de Zonkaart voor mij de “God/Godin” was. Het moment dat ik de Zonkaart zag, werd de Tarot een deel van mijn hart. Helder en duidelijk: vanaf die dag is de Tarot voor nu en altijd een deel van mijn hart. Ik herinner me nog steeds de warmte die onmiddellijk door me heen ging toen ik deze bijzonder mooie Godin Tarotkaart zag. In dit spel is de Zonkaart mijn absolute favoriet; zelfs nu verwarmt het zien ervan me altijd. (De Sterkaart 2 van Bekers en Aas van Bekers zijn de andere die mijn hart doen zingen wanneer ik ze trek). De Zonkaart smolt het angstijs dat mijn hart koud had gemaakt door de zenuwslopende ervaring die ik eerder die dag te verduren had gehad. Ik knipperde tranen van opluchting weg en liet een blije zucht van voortdurende vrede… de blijheid van het weten dat de “God/Godin” blij was met wat ik had gedaan… onbeschrijflijk troostend.

Ik ging die nacht door een goddelijk magische deur, om nooit meer terug te keren. Sedertdien heeft de Tarot zo vaak tranen in mijn ogen, vreugde in mijn hart, en richting en duidelijkheid in mijn leven gebracht. Het is mijn beste vriend, mijn leraar, mijn Gids. Het foetert me uit, houdt van me, leert me over mezelf. Het is een directe lijn van “God/Godin” naar mij, naar “Mij” en daardoor een samensmelting.

De Tarot biedt leiding en de gelegenheid tot diepe heling die niet te vergelijken is. Het veranderde de richting van mijn leven zo sterk ten goede; het geeft me kracht om mezelf en anderen te helpen. De Tarot inspireert me tot onbevreesdheid, vermindert mijn angst voor de dood en ik kan het leven zonder niet meer voorstellen. Het bevestigt dat we echt onze eigen werkelijkheid creëren met onze gedachten en gevoelens, die ook onze intenties en overtuigingen omvatten. En dat zijn de stenen en de mortel van onze individuele werkelijkheid. De Tarot is een juweel dat erop wacht om ontdekt te worden…