Lichtwerker.com

Diverse Artikels

Een Kristal op Mijn Pad
Door Teresa Snyder

Ik was op weg om te gaan lunchen. Ik deed een deeltijdse baan en werkte maar een paar uur per dag, Ik stopte bij de plaatselijke burger tent voor een goedkope lunch. Ik ging naar binnen om te bestellen en terwijl ik met mijn kaasburger en frieten vertrok, keerde ik me naar een kant. Die richting werd geblokkeerd door kinderen die touwtje sprongen in het koord dat de lijn op orde houdt, daarom keerde ik me en ging de andere kant, een langere weg naar de deur welke door de klanten draaide die zaten te eten.

Terwijl ik de deur naderde, was een werker bezig met vegen en een vrouw zat aan de tafel dicht bij de deur en maakte oogcontact met mij. Ik keek terug en lachte vriendelijk naar haar. Zij lachte terug en begon haar zaken te pakken. Ik zag een kleine boodschappen tas en nog een tas, haar portemonnee.
Terwijl ze lachend van haar stoel zei zij, “Ja ik wachtte hier op jou.”
Een vraag moet op mijn gezicht te lezen geweest zijn en ik keek dieper in haar ogen. Een gevoel dat ik haar ken, doch ik was zeker van niet. Toch niet in dit leven.

“Neen, je kent me niet” zei ze, terwijl we van aangezicht tot aangezicht kwamen bij de muur aan de deur. “Je kent me niet, maar ik wachtte op jou.”
Gedachten zijn een gek ding. Ik ben op het pad van een lichtwerker, een leerling zou ik zeggen, gedurende een jaar reeds en weet dat vele kristallen op mijn pad komen en vroeg me af wat deze was. Ik wist dat het een kristal was, iets wat me aan mijn richting herinnerde, de weg naar huis, vrede. Ik kon het voelen.

Ze ging voort met zeggen dat zij ervaring had met verven en cipier en dat zij een goed werker was en dat zij werk nodig had. Zij leefde dichtbij onder een brug die een kreek bedekte. Was daar reeds een tijdje.

Mijn God. Wat betekent dit? Wat doe ik hier mee? Zie je ik ben een vrouw ver in de veertig. Ik ben een arbeider en deed dit reeds gedurende bijna een jaar. Ik bevond mezelf in een situatie die ik creëerde, afhankelijk van een relatie en liet toe dat mijn noden, mijn financiën gedurende dit laatste tienjarige relatie wegvloeiden. Zwaar in de schuld en bank dat ikzelf op straat zou terecht komen, daardoor sprong ik terug in dit soort werk. Ik heb veel zweet gelaten in het verdienen van een leven, zorgde voor mijn ouder wordende moeder en creëerde een nieuw leven in de stad. Vele stress volle situaties hebben zich deze maand aangeboden en door hen werd ik sommige dage ondankbaar en onwaardig en vraag me af of leven in de straat misschien een betere keuze was dan dat wat ik gekozen heb.

Ik heb gekozen om nog een dag proper en sober te blijven, werk te vinden en een inkomen om voor mijn schulden te zorgen, om verantwoording te nemen voor mijn eigen en het welzijn van mijn ouders, om me te verenigen met een grote uitgebreide familie en toegevingen te doen voor het hoge verleden dat ik geleefd heb, en het pad te volgen van een lichtwerker. Dit pad, dit heerlijke pad heeft met geleid naar vele persoonlijke realisaties, vele momenten van pure, onvoorwaardelijke liefde en een verbinding met mijn innerlijke zelf dat begraven en verborgen en dikwijls verloren was. Deze verbinding liet me toe om deze vrouw te zien als iets anders dan een “bedelaar”, of “lui”.

Zij ging voort met het uitleggen van haar toestand. Ik deed ons snel uit het gebouw gaan waar we konden spreken. Zij vertelde me dat zij in dit soort werk eerder bezig geweest was en dat zij een goed werker was, dat zij alles zou doen, kuisen, verven en hard werken. De reden waarom ze in deze positie was kwam doordat zij niet met haar echtgenoot en familie overeen kwam, dat zij fysiek, mentaal en zeker spiritueel verschil van mening had met haar familie. Zij stelde zichzelf voor. Haar naam is Sarah. Dat is de naam van mijn dochter. Dit is echt een kristal, een licht op mijn weg.

Ik bood haar een zaken kaartje aan en verklaarde dat er voor ‘t ogenblik weinig werk was, maar ik wist nooit wat er om de hoek was. Ik zei haar dat ze me maandag kon bellen en indien er iets was zou ik haar gebruiken. Ik meende dit. We gingen naar de truck en ik gaf haar de kaart en een Coca Cola van uit mijn koelbox. Ik gaf haar ook een geldstuk om een burger te kopen. Zij bood me iets aan uit haar boodschappentas voor mijn vriendelijkheid. Ik bedankte haar maar zei haar te houden wat ze kon. We knuffelden en zij zei “God zegene je.”
Terwijl ik wegreed van het parkeer terrein realiseerde ik mij dat God me op dit ogenblik terug gezegend had. Enkele ogenblikken hier voor, was ik omgeven door eenzaamheid. Ik was vervuld met wanhoop en een angst dat ik niet zou voort kunnen zonder hulp, dat misschien dit leven meer was dan waar ik mee kon omgaan. Liefde heeft een ander licht op mijn weg voortgebracht, een ander kristal achtergelaten zodat ik het kon vinden. Al de dingen die ik tegenkwam zijn wat ik er van maak. Alle dingen. Dit kind, dat dit licht in mij draag, wacht om het ogenblik te herkennen en de liefde te vinden die op mij wacht. Wat ik nu weet is dat deze vrouw ik kon zijn. Ik kon gekozen hebben voor die brug, dat leven als mijn verantwoordelijkheid en ik kon staan wachten op iemand die zo vriendelijk zou zijn om naar mij te kijken en me een hand te geven. Hoewel ik vandaag niet onder een brug leef of in mijn auto, kijk ik nog altijd in de ogen van een vreemdeling om me een hand te geven, om vriendelijk te zijn of om iemand te vinden die naar me kijkt en me een hand geeft, juist zoals Sarah dit vandaag deed. Het leven is wat ik verkies te zijn. Vrije keuze. Het is aan mij om elk moment te leven liefde, vriendelijkheid of medeleven, en mijn kracht niet weg te geven aan de ogenblikken van angst, wanhoop en eenzaamheid. Liefde zegent ons allen.

“waardigheid bestaat niet uit het bezit van eer,
meer in het besef dat we ze verdienen.”