Diverse Artikels

>>> Printerversie
<<< Terug naar index

Het geschenk van afscheid
Door Amara Rose

Om plaats te maken voor het nieuwe in ons leven moeten we iets waar we aan gehecht zijn loslaten - mentaal, emotioneel, spiritueel of lichamelijk. Laten gaan met gratie kan de moeilijkste taak zijn die men zich eigen moet maken. En het zijn niet noodzakelijk mensen die we gevraagd worden los te laten.

Tweemaal verloor ik, in mijn eigen evolutionaire odyssee, juwelen die me dierbaar waren - beide keren was ik op een kruispunt in mijn groei, en had behoefte om wat mij niet langer diende op te geven. Elke keer wandelde ik aan het strand met een mannelijke gezel die mijn zelfbeeld op een belangrijke wijze uitdaagde.

In eerste instantie had ik mijn rijbewijs en wat geld in een kleine portemonnee in mijn zak gestopt. Net voor we het strand opliepen stopte ik mijn ring er ook in omdat ik het niet wou riskeren dat er zand in mijn geliefde onyx ring kwam. Toen we de auto bereikten na onze wandeling, was mijn portemonnee weg samen met mijn ring. We gingen terug op onze stappen langs het strand, tevergeefs. Een oudere Chinese man die mijn ellende zag vroeg wat eraan scheelde. Terwijl ik over mijn verlies vertelde zei hij wijs, "Je verloor iets vandaag, iets beters komt morgen. Zo werkt het!" Maar ik was ontroostbaar.

Een jaar later: een andere strandwandeling, een andere uitdagende relatie. Ik droeg mijn favoriete paar rhodoniet en onyx oorringen. (Onyx was toen een belangrijke halfedelsteen voor mij. Interessant is dat, volgens een kristal en edelstenen bewuste gids, onyx een assistent is bij het aanleren van afstand nemen) Bij het beëindigen van onze wandeling was mijn rechteroorring weg.

Verschillende jaren later, deed ik mee in de VierVoudige Weg training aangeboden door Angeles Arrien, Ph.d., in het Esalen Instituut aan de ruwe mooie Californische kust. Deel van onze initiatie betrof een Inheemse Amerikaanse "gebedspijl" maken en hem aan de Aarde offeren op de manier die wij wensten. Ik verkoos om mijn gebedspijl aan de zee te geven. Zorgvuldig kruipend over een van Esalen's majestueuze rotsformaties werd ik mij er eensklaps van bewust dat ik al mijn "vervangingsjuwelen" droeg: de oorringen die ik gemaakt had na het bovenvermelde incident, en een onyx en paarlen ring die ik gekocht had om het verlies van de oude onyx ring te verzachten. Doch deze keer voelde ik mij anders. Ik was mij bewust in het ogenblik van wat gebeurde en ik wist dat ik OK zou zijn.

Ik voltooide het loslaten van mijn gebedspijl en later, toen ik mijn ervaring met de groep deelde zei Angeles, "Dit is een belangrijk verhaal. De verloren delen van onszelf blijven terugkeren tot we bereid zijn om te doen wat we negeerden of er aan bleven hangen om het in ons wezen te integreren."

Ik blijf steeds verbaasd hoe synchroon onze levens lopen. Een vriend die in het midden van zijn eigen zielenreis is, deelde mee hoe hij ging dansen (een andere grote vorm van loslaten), eerst stak hij heel zorgvuldig een geliefkoosde kralen armband, die hij als zijn "krachtobject" beschouwde, in zijn zak. Op het eind van de avond, was de armband weg, en alhoewel hij de dansvloer afzocht, kwam hij niet te voorschijn. Hij herkende de roep om los te laten en hij deed dit. Een paar dagen later kwam de vrouw die de armband voor hem gemaakt had, alhoewel zij elkaar in jaren niet hadden gezien, terug in zijn leven.

Een paar maanden geleden, had ik mijn grootste verrijzenis: een "kledingontmoeting" die mijn concept van realiteit volledig uitdaagde, en mij luid en duidelijk illustreerde hoe diep ik de neiging om anderen de schuld te geven nog in mij had.

Ik was de laatste helft van 2000 op pad. Ik had Californië in Augustus verruild voor de Oostkust, en ik had mijn winterkleding ingepakt in het vooruitzicht van de komende maanden. Ik dacht dat ik mijn lange groene winter jurk en een andere elegante lange jurk en jas die ik droeg bij het geven van voorstellingen, had ingepakt, maar toen ik ze eind november eindelijk nodig had, waren ze nergens te vinden. Ik had ze blijkbaar toch niet ingepakt; waarom zou ik een feestjurk inpakken die ik maar eens in een jaar zou dragen? Daarom belde ik mijn vriendin in Californië, in wiens huis ik mijn dozen met mijn bezittingen had opgeslagen, om te vragen of ze me alsjeblieft de groene jurk wilde opsturen. Ik herinnerde het me duidelijk, ingepakt in een doos met kleren boven op het bureau in de garage, zei ik.

Ik ontving de daarop volgende week een briefje waarin stond dat er geen doos met kleren op het bureau stond, en zij kon nergens een groene jurk vinden.

Gefrustreerd droeg ik iets anders bij vakantiebijeenkomsten.

Toen ik in februari terugkeerde en mijn opgeslagen spullen bij haar ging halen, was er inderdaad geen doos met kleren, daar waar ik dacht dat ik ze neergezet had. Maar andere zaken hadden hun weg in haar garage gevonden sinds de vorige zomer, en ik veronderstelde dat de doos daar ergens stond . Mijn vriend John, die me hielp verhuizen, zei plagend dat de kleren boven in de kast van haar mannelijke kamergenoot konden zijn! Maar ik vond zijn idee noch grappig, noch troostend.

Met al wat ik heb overgegeven aan mijn spirituele reis -gezondheid, huis, vriendschap, en vele "bezittingen"- hoe konden een paar kledingstukken er toe doen? Ik realiseerde me dat het niet over de kleren zelf ging; het was het gevoel van verlies (en verlies van controle) dat hun verdwijnen voorstelde.

In maart bleef ik een maand thuis en besloot uiteindelijk alles van de reis uit te pakken, te wassen en te strijken. Daar, op de bodem van een smalle rode koffer die ik niet had uitgepakt sinds ik Virginia had verlaten afgelopen september, lagen mijn vermiste kleren.

Mijn gedachten gingen rond en rond. Ja, ik herinner me nu het wegstoppen van de kleren (welke reis begonnen was op hangers overtrokken met plastic) diep in mijn koffer, redenerend dat ik ze voor een tijdje niet nodig zou hebben - en toen heeft mijn geest het pakken totaal gewist!

De lessen rolden caleidoscopisch in mijn nu ontvankelijk brein. Oh, hoe zijn we geneigd om buiten onszelf te kijken voor antwoorden, terwijl, net zoals de kleren, de waarheid verboren was in mij! De episode riep een kinderspel op dat ik eens geleerd had op kamp, "Wie Stal Het Koekje uit de Koekjestrommel?" Elk kind dat de indringer genoemd werd, zingt onschuldig, "Wie Ik?" en de groep antwoord, "Ja, jij!" Het kind zingt, "Kan niet!" en de groep vraagt, "Wie dan?" De cirkel vervolgt, met het ene kind na het andere dat uitgesloten wordt als koekjesdief. We worden ervaren in het wijzen met de vinger en de emmer door te geven, wat enkel toevoegt aan ons gevoel van verlies en tekort.

Terwijl ik verbaasd naar de kleren staarde voelde ik mij gereinigd en leeg. Het was hetzelfde gevoel van niet vastzitten dat ik onlangs ervoer toen een vrouw die de parelhalsketting van mijn grootmoeder 5 jaar had, mij die eindelijk toestuurde, samen met enkele kostbare juwelen waarvan ik reeds lang vergeten was dat ik ze bezat. En toen gebeurde het grootste wonder.

"Wat als het hetzelfde is met mensen?", mijmerde ik. Wat als mijn verlangen dat een bepaald persoon waar ik om geef mijn gevoelens retourneert, als ik hem opnieuw zie ik hem verlies? Hij zou een groot leraar zijn voor mij. Gedurende onze dans samen heeft hij exact gedaan waartoe ik hem in mijn leven geroepen heb: me helpen om het loslaten te bereiken. Wat als ik nu gezegend was met het integreren van deze gave? Om te kunnen houden van, zonder bezitterigheid, vanuit een plaats van diep medeleven, liefde en loslaten?

Deze gedachte bevrijdde me en ik lachte verwonderd. Elke reis bereikt zijn natuurlijk einde. Mijn partner was mijn schip; hij bracht me naar een verdere bestemming. Nu moet ik verder reizen zonder deze bepaalde boot. Er zijn andere transportmiddelen, zoals in integriteit zijn, de waarheid zeggen, het loslaten van beschuldigen en oordelen, onbaatzuchtig dienen. Met de snelheid van het licht, nemen deze voertuigen ons mee naar daar waar we het meest nodig zijn.

We zijn allen een cel in het lichaam van God/Godin/Geest/Bron/Universele Geest. Elk vaarwel is ook een hallo.

 

Amara Rose is toegewijd aan het begeleiden van anderen door persoonlijke en professionele transformatie. Gewend aan het overbruggen van de gewone- en de metafysischestroom, biedt zij individuele begeleiding, speelshops, en haar stokpaardje Eve-o-lution Discovery Salons welke de integratie van ons vrouwelijke en ons mannelijke zelf vergemakkelijkt. Amara is de auteur van de CD/cassette, What You Need To Know Now - A Road Map for Personal Transformation. Ze kan bereikt worden op http://www.liveyourlight.com. E-mail: Amara@liveyourlight.com, of 00 1 707-522-9529.